Mijn favoriete boeken

 

Een boek is het stoffelijk overschot van een idee.
Er zouden minder slechte boeken worden geschreven als er meer goede zouden worden gelezen.

Hieronder beschrijf ik kort een aantal boeken die ik heb gelezen. Je leert een karakter van iemand kennen door de boeken die hij leest. Lezen is mijn grote passie. ik ben het gelukkigst in een hoek met een boek ( vrij naar Thomas van Kempen).


Max Havelaar van Multatuli
Wat mij aanspreekt is de strijd voor rechtvaardigheid. Multatuli accepteert geen onrecht en verzet zich tegen het gezag boven hem. Hij slaagt niet in zijn missie, maar hij weet een vonk over te brengen die constant inspireert. De Max Havelaar is in vele lagen geschreven. Het begint in Amsterdam, waar Batavus Droogstoppel een manuscript in handen krijgt. De koffiemakelaar aan de Lauriergracht weet er niet goed raad mee. Het verhaal verplaatst zich naar Java, waar Max Havelaar het opneemt voor de inlandse bevolking en de corruptie en arrogantie van de (ook Nederlandse) autoriteiten bestrijdt. Bevlogen, maar ineffectief. Binnen dat verhaal is het klassiek geworden liefdesdrama van Saidhja en Adinda verweven. Berooid teruggekeerd struint Max Havelaar de Amsterdamse grachten af, waar hij zijn oude klasgenoot tegenkomt en het manuscript in handen duwt.

Over Multatuli is een prachtige biografie geschreven: Multatuli, leven en werk van Eduard Douwes Dekker, door Dik van der Meulen. Buitengewoon interessant. Helaas klopt het romantische beeld dat ik van de figuur Max Havelaar had niet met de man Eduard Douwes Dekker. Hij is hard en liefdeloos tegen zijn vrouw Tine, laat haar en de kinderen in de steek en gaat samenleven met een bewonderaarster in Duitsland. Hij ontwikkelt een wrok tegen Nederland, zijn uitgevers, het publiek, eigenlijk de wereld om zich heen. Geen prettig heerschap, maar wat een talent. Door de biografie werd ik enthousiast om "Woutertje Pieterse" van Multatuli gelezen. Op jacht naar dit boek in verschillende boekwinkels. Overal uitverkocht, nergens in voorraad. Het zou in september 2004 opnieuw uitgegeven worden. Maar helaas in het najaar 2004 had de uitgever besloten het toch niet op de markt te brengen! Zou niet rendabel zijn. Wat krijgen we nou! Van zo'n groot schrijver wordt een belangrijk werk niet meer uitgegeven?! Ik moest meteen denken aan het initiatioefwetsvoorstel van D66, GroenLinks en PvdA, waarin we geregeld hebben dat de vaste boekenprijs een wettelijke grondslag krijgt. Door de vaste boekenprijs wordt het mogelijk om uit de winst op bestsellers ook minder courante boeken uit te geven. Nou kennelijk niet in dit geval...

Heb de premiere bijgewoond van het toneelstuk Max Havelaar. Ging er met gemengde gevoelens naar toe. Hoe kun je nu van de Max Havelaar een toneelversie maken? Wat blijft er van alle lagen van het boek over? Toch werd het een indrukwekkend toneelstuk met Thom Hoffman in de hoofdrol. De focus van het stuk was meer gericht op Batavus Droogstoppel en zijn gezin. Daardoor kwam er een andere dimensie van het boek naar boven.

Onder de indruk van de biografie ben ik ook op bezoek geweest bij het Multatulihuis in Amsterdam. Te midden van de prostituees in een klein straatje is het Multatulihuis gevestigd. Klein, maar fijn. In de kelder heeft het gezin Douwes Dekker enkele jaren gewoond. De conservator gaf mij een goede tip: probeer via een antiquariaat Woutertje pieterse op de kop te tikken. Is inmiddels gelukt. Nu moet ik nog tijd vinden het te lezen...

What is the What van Dave Eggers. Dit boek heeft diepe indruk op me gemaakt. Zozeer dat ik het achter Multatuli durf te plaatsen. Adembenemend geschreven. Inzichtgevend in de oorlog in Zuid-Sudan. Mooi op en neer in tijd tussen het Amerikaanse heden en het pijnlijke verleden op de vlucht voor Arabische moordenaars troepen uit Noord-Sudan en in vluchtelingenkampen in Kenia. Ik heb er 4 dagen lang in gelezen en had het gevoel een wereldreis te hebben gemaakt. Zo hoort een boek te zijn! Daags later heb ik Dave Eggers ontmoet en een van de “lost boys” uit Zuid-Sudan die nu Amerikaans staatsburger is. Ik heb er een column over geschreven in De Pers (zie elders op mijn website onder “columns”. In een interview aan een blad over wereldliteratuur en welke boeken mij hebben gevormd, heb ik Eggers meesterwerk op 2 gezet. Rapportcijfer : 10!

Isabel Allende Daughter of Fortune, Paula, House of the spirits, Stories of Eva Luna, Love and Shadow, Portrait in sepia. In al haar boeken weet Allenda op sprookjesachtige wijze verhalen te vertellen die je kunt proeven en ruiken. Ze schildert met woorden.

Iris Murdoch, al haar romans. Deze Engelse schrijfster en hoogleraar filosofie heeft psychologische romans geschreven, die je het gevoel geven dat je de karakters (her)kent. De intermenselijke relaties staan centraal. Het Noodlot heeft een beslissende plaats in haar werk. Liefde en vriendschap zijn essentieel in haar werk evenals verraad en onverwerkt leed. Haar boeken lezen als thrillers. Ik heb gelezen : Jackson's dilemma, nuns and soldiers, the answer to the riddle, the philosopher's pupil, the sandcastle, the unicorn, Bruno's dream, the sea, the sea, an unofficial rose, a word child, the sacred and profane love machine, the black prince, an accidental man, a fairly honourable defeat, the red and the green, the italian girl, the bell en the flight from the enchanter. Ik heb Iris Murdch leren kennen door mijn leraar Engels op het Herman Jordan Lyceum in Zeist : Diederik den Bakker. Ik ben hem er nog steeds dankbaar voor. Wat ik erg wrang vind is dat Iris Murdoch op latere leeftijd aan Alzheimer begon te lijden. Zo erg zelfs, dat ze niet meer wist dat ze boeken had geschreven en op het laatst herkende ze haar eigen man niet meer. Hij, de schrijver John Bayley, heeft een pijnlijk verslag van haar verval geschreven in Iris Murdoch, a memoir. Navrant is dat het Bayley's meest succesvolle boek is geworden.

Amoz Oz, al zijn boeken. Oz, een israelische schrijver, diept zijn karakters psychologisch goed uit. Hij schrijft lyrisch over de natuur. Je voelt de Israelische zon branden, je hoort de stilte van de Negev-woestijn. Op 18 september 2005 heb ik een ontmoeting gehad met Amos Oz. Een kleine, tengere man. Oud en wijs. Ik herinner me hem gek genoeg als groot en sterk. Bij de Israelische ambassadeur thuis vertelde hij over zijn lijvige boek "A tale of love and darkness". Het gaat over zijn vroege jeugd in Jeruzalem en over zijn moeder die op een dag zelfmoord pleegt. Daar stopt het boek dan ook. Amos is dan 12 jaar oud. A tale of love and darkness is vertaald door een vriendin van me, Hilde Pach. Met haar ben ik - lang geleden alweer - op uitnodiging van een groep Israelische en Palestijnse jongeren naar Israel en naar de bezette gebieden gegaan. Toen had Israel de Gazastrook nog geannexeerd. Goed dat dat gebied aan de Palestijnen is terggegeven.

The Beach van Alex Garland. Ik kreeg meteen zin om mijn rugzak te pakken en naar Thailand te gaan. Na lezing heb ik meteen de video gehuurd van de film met Leonardo diCaprio is de hoofdrol. Wat een verkrachting van het verhaal! Toch bleef Bangkok en Thailand door mijn hoofd spoken. In de zomer van 2003 zijn we een paar weken op vakantie naar Thailand gegaan. Bangkok vond ik een grote, drukke en smerige stad. Ben daar in de gevangenis op bezoek geweest bij Nederlandse gevangenen. Sommige van hen zijn ter dood veroordeeld, sommige zitten levenslang of een straf van jaren en jaren uit. Wat een treurigheid. Met tientallen gevangenen in kooien, geweld, afpersingen, corruptie, Aidsbesmettingsgevaar. Ik heb uitgebreid gesproken met Machiel Kuijt. Hij was marktkoopman op de Amsterdamse Albert Cuypmarkt, waar ik wel eens boodschappen doe. Zijn vader heeft er een kraam. Machiel was vrijgesproken na 5 ! jaar, maar mocht zijn cel niet uit, omdat de officier van justitie hoger beroep had ingesteld. Vervolgens werd hij door het Gerechtshof tot levenslang veroordeeld. Terwijl hij geen heroine bij zich had, er ontlastende getuigenverklaringen zijn en hij altijd ontkend heeft. In Nederland zou hij zeker zijn vrijgesproken. Ik blijf me voor de zaak van Machiel Kuijt inzetten. Het staatsbezoek van Koningin Beatrix aan Thailand van januari 2004 heeft wel 2 graties voor Nederlandse gevangenen opgeleverd, maar Machiel wacht nog steeds op zijn cassatie-uitspraak. We zijn nu alweer anderhalf jaar verder. Zijn dochters worden groter en groter, en hij zit maar vast. Om gek van te worden. Met zijn moeder Pita Kuijt heb ik geregeld contact. Ik blijf politieke druk op Buitenlandse Zaken en de Nederlandse ambassade in Bangkok zetten. Machiel en de andere Nederlandse gevangenen mogen niet vergeten worden. Ondertussen is het wachten op wat de Thaise Hoge Raad in cassatie zal beslissen. Intussentijd is via een motie van D66 een bilateraal verdrag tussen Thailand en Nederland tot stand gekomen. Nederlandse gevangenen kunnen het restant van hun gevangenisstraf in Nederland uitzitten. De eerste overdracht moet nog plaatsvinden. Eind juli 2006 ben ik opnieuw op bezoek geweest bij Nederlandse gevangenen in Bangkok. Zie mijn weblog daarover. Laten we hopen dat Machiel Kuijt nu eindelijk wordt overgebracht naar Nederland. En dat de Nederlandse Rotterdammers Yang en Tang die de doodstraf hebben gekregen, hun straf zien omgezet in levenslang. Ik hoop dat ook zij dan van het Verdrag gebruik kunnen maken.

Geheime Kamers van Jeroen Brouwers en Publieke Werken van Thomas Rosenboom. Geheime Kamers is mooi geschreven, maar ik ergerde me aan de karakters. De hoofdpersoon is een mislukkeling. Ik kon hem wel door elkaar schudden. Het verhaal was zwaarmoedig, het drukt je neer. Het slot vond ik vergezocht. Publieke werken is ook een zware roman, maar beschrijft de geschiedenis van Hoogeveen en van het Victoriahotel in Amsterdam meeslepend. Petje af voor Rosenboom die veel onderzoek gedaan moet hebben om de geschiedenis zo te beheersen. Echt een aanrader.

Ooit heb ik een boek gekregen van John Grisham. Ik was nog maar net rechter, dus het zal eind jaren 80 geweest zijn. Sindsdien voel ik me verplicht elk nieuw boek van hem te lezen. Het zijn typische Amerikaanse legal thrillers. Veel advocaten en rechters figureren in de magere verhalen. Er zit weinig diepgang in. Het laatste boek dat ik van hem las is "The Summons" over een rechter die overlijdt en wiens oudste zoon een groot bedrag aan geld in het huis vindt en besluit dit te verbergen. Ik kan dit boek niet echt aanraden. Ik hoop dat Grisham nu eens een paar jaar wacht voordat hij weer een nieuw boek afscheidt. Ik kan natuurlijk ook gewoon ophouden zijn boeken te lezen, maar op de een of andere manier voelt dat als het doorsnijden van banden met het verleden. En daar ben ik niet goed in.

Robert Anker's "Een soort Engeland" wekte mijn irritatie op. De hoofdpersoon is een mislukte acteur die veel drinkt en vreselijk egocentrisch is. Hij laat zijn vrouw en hun baby zitten en stort zich in het ene avontuur na het andere. Zijn dochter blijkt na jaren aan de heroine verslaafd te zijn en de hoofdpersoon probeert haar er vanaf te brengen, wat niet lukt. Ondertussen wordt zijn toneelloopbaan beschreven. De schrijfstijl is mooi, maar de hoofdpersoon begon ik tijdens het lezen steeds onsympathieker te vinden. Ik was blij dat ik het boek uit had. Ik vind het onbegrijpelijk dat Anker de literatuurprijs heeft gewonnen.

In Chaja Polak's "Over de grens" worden een aantal personen beschreven die als tweede generatie behept zijn met de last van de holocaust. Meeslepend geschreven, maar ik miste het uitdiepen van enkele van de karakters. Het lezen van literatuur kan invloed hebben op politiek handelen. Chaja Polak kwam ik tegen in de radiostudio van Bussinessnewsradio. Ik vertelde haar dat ik overwoog om de volgende dag naar de demonstratie op het Jonas Daniel Meyerplein zou gaan, georganiseerd door Joodse jongerenorganisaties om te demonstreren tegen het antisemitisme en op te komen voor het bestaan van de staat Israel. Polak zei dat ze er niet naar toe zou gaan, ook al was ze geschokt door de emonstratie van daags daarvoor in Amsterdam die door tientallen Marokkaanse ongeren was gekaapt. Er werden antisemitische leuzen gescandeerd, een Joodse man met een keppeltje op werd zelfs op de Dam gestenigd! Ik ging naar huis en las "Over de grens". Daarop besloot ik de volgende dag uit een soort eerbetoon aan de karakters uit Polak's boek toch naar de demonstratie te gaan. Om te laten zien dat ik niet accepteer dat in Amsterdam joden gediscrimineerd worden. Voor mij was die beslissing ook het bewijs dat karakters die een schrijver tot leven wekt in een boek, in het hoofd van de lezer een eigen leven gaan leiden. Ik wist dat Polak niet naar de demonstratie zou gaan, terwijl ik, geinspireerd door haar boek, besloot wel te gaan.

God's Gym van Leon de Winter. De Winter beschrijft de liefde van de vader voor zijn dochter die bij een ongeval om het leven komt, zeer invoelbaar. Het boek begint spectaculair met allerlei gebeurtenissen van verschillende personen die in het boek figureren. Alles komt samen in het ongeluk dat de dochter overkomt. Op twee/derde van het boek zakt het verhaal naar mijn gevoel in, wanneer de ex-vriendin van de hoofdpersoon wordt geintroduceerd en de Israelische veiligheidsdienst Mossad van de hoofdpersoon verlangt dat hij een Nederlandse Marokkaan gaat bespioneren. Het verhaal eindigt ongeloofwaardig. Toch bewonder ik Leon de Winter om zijn fantasie en zijn heldere, pakkende schrijfstijl.

Verrassend mooi vind ik Alex Verburg's debuurtoman: "Het huis van mijn vader". Op ingetogen wijze beschrijft Verburg de jeugd van Floris van Zevenhoven. De voortijdige dood van zijn vader, het grote gezin, waarin hij zich staande houdt, de liefde van zijn moeder, het wordt allemaal door de ogen van een twaalf-jarige bezien. Prachtig en ontroerend. Floris krijgt bijles van Olivier Santos, een man van in de twintig. Santos wordt verliefd op Floris en knoopt een seksuele relatie met hem aan. Overtuigend beschrijft Verburg de verwarring van Floris, maar ook de passie die hij voor Santos voelt. Toen ik het boek uit had, wilde ik het liefst dat er een deel II bestond, om te kunnen achterhalen hoe het verder met Floris gegaan is. In feite is in dit boek sprake van de beschrijving van een pedoseksuele relatie. Toch weet Verburg elk moralisme te vermijden. Dit boek verdient een groot lezerspubliek en Verburg een prijs. Christiaan Weijts heeft een roman geschreven: art. 285B. Voor mij een bijzonder boek, omdat de titel slaat op de door mij geschreven initiatiefwet om stalking (belaging) strafbaar te stellen. In zijn boek beschrijft Weijts gepassioneerd zijn relatie met zijn vriendin. Het is een moeizaam contact. Uiteindelijk doet ze aangifte van belaging. Veel mijmeringen over seks, drank, eenzaamheid. Een aardig debuut.

The Marble Quilt van David Leavitt. Een aantal korte verhalen die me maar matig boeiden omdat de homoseksuele gerichtheid van de hoofdpersonen centraal staat. Op een gegeven moment weet je het wel. Leavitt's eerste boek, Family Dancing, had ooit diepe indruk op me gemaakt en daarom blijf ik hem volgen Maar zijn voorlaatste boek Martin Bauman was zo'n deceptie dat ik sterk overweeg hem niet meer te lezen. Op zich jammer, want hij heeft een prachtige schrijfstijl en weet een mooie sfeer op te roepen. The marble Quilt vind ik geen aanrader. Inmiddels heb ik the body of Jonah Boyd gelezen. Interessant. Over een jonge dienstweigeraar en de relatie van zijn ouders. Veel beter dan Martin Bauman, maar David Leavitt kan beter.

Jaren geleden heb ik de boeken van Nicci French ontdekt. Niet zo moeilijk vanwege de indringende publiciteitscampagne. Nicci French is een schrijversechtpaar dat psychologische thrillers schrijft. In de boeken Beneath the Skin, Killing me softly en the Red Room is steeds een vrouw de hoofdpersoon, die in de ik-vorm vertelt. Het leuke aan deze hoofdpersonen is dat zij vol zelfspot zitten en met humor bepaalde situaties doorstaan. De verhalen zijn spannend. Je wilt ze het liefst in een ruk uitlezen. Overigens is een minpunt dat het plot in de boeken vergezocht en onwaarschijnlijk is. Maar meeslepend zijn de boeken zeker. The memory game van Nicci French. Pakkend geschreven, af en toe langdradig, niet erg spannend, maar met een bijzonder einde. Goed boek om op vakantie te lezen. ik las het tijdens mijn wandelvakantie in Ierland. The red room van Niccie French is een vergezocht verhaal. Wel spannend, maar als je het uithebt ontdek je allerlei zwakke plekken in het plot. The Safe House was een lang uitgesponnen plot, waarbij Nicci French veel details over de hoofdpersoon schrijft. Te veel. Waarom moet je weten wat ze kookt etc. Niet goed. Daarentegen vond ik Land of the Living wel weer sterk en buitengewoon spannend.Heerlijk meeslepend. Secret smile en Things we knew were true ( van Nicci Gerrard, zonder haar man Shawn French) zijn wel aardig, maar hebben niet die nagelbijtende spanning. In Catch me when I fall en Losing you vertonen de vrouwelijke hoofdpersonen hysterische karaktertrekken. De formule van het echtpaar Nicci French blijft werken, maar is voorspelbaar geworden. Toch is een nieuwe nicci French een goede manier om de vakantie te beginnen en de beslommeringen van het werk te vergeten. Until it is over van Nicci French, las ook snel weg, maar ik begin nu echt genoeg te krijgen van de formule. Terwijl ik dit opschrijf weet ik niet eens meer waar het boek over gaat en dat is een veeg teken.

Alice Sebold "the lovely bones." Een van de mooiste boeken die ik de laatste jaren gelezen heb. Het begint prachtig. Een jong meisje wordt vermoord en kijkt vanuit de hemel toe hoe het verder met haar familie gaat. Sebold beschrijft het verhaal geloofwaardig. De karakters in het boek zijn ontroerend. Het is een origineel gegeven. Ik zou het graag aan anderen kado geven. Lezen dit boek. Haar boek Lucky gaat over haar ervaring op de universiteit, toen ze 's nachts op een donker paadje verkracht werd. Sebold beschrijft in dit boek de manier waarop ze de verkrachting probeert te verwerken en hoe ze het proces tegen de dader beziet. Het begin was pakkend, het vervolg vond ik steeds moeilijker invoelbaar. Toch laat het relaas me niet los. Het doet me denken aan een vriendin van me in Denison University, de universiteit waar ik in 1974 en 1975 gestudeerd heb. Zij werd ook aangevallen en verkracht in een donker park aan de rand van de campus. Uiteindelijk verliet ze de universiteit, omdat ze niet met de plek van de verkrachting geconfronteerd wilde blijven worden. De dader werd nooit gepakt. Ik vraag me - 30 jaar later - nog steeds af hoe het met haar gaat. Zou zij over haar tauma zijn heengekomen?

Bij afwezigheid van mannen van Philippe Besson. Mooi verhaal van een jonge jongen die een platonische relatie aangaat met een beroemde schrijver en met een iets oudere leeftijdsgenoot die naar de loopgraven tijdens de 1e wereldoorlog wordt gestuurd. Met hem heeft hij een heftige seksuele relatie. Zijn vriend wordt doodgeschoten en de hoofdpersoon trekt weg uit Parijs. Goed geschreven.

"Als ik bij je ben" van Linn Ullmann. Origineel verhaal waarin wordt ontrafeld of de jonge vrouw van de dakrand is gevallen of geduwd door haar vriend. De hoofdpersonen zitten allen niet lekker in hun vel. Het is een droevige groep mensen die dit boek bevolkt.

Drie boeken van Vonne van der Meer heb ik gelezen : eilandgasten, de avondboot en het laatste seizoen. Aardig gegeven. in het strandhuis "Duinroos" logeren steeds verschillende gasten. Zij schrijven over hun dagen op het eiland Vlieland. Dat levert mooie verhalen op. In de meeste verhalen is een ondertoon van droevenis te proeven. Het maakt de boeken soms wat zwaar op de hand. Heb ze uitgeleend, maar niet teruggekregen. Wie heeft mijn drie van der Meers??

Ik hou veel van Engelstalige boeken. Las ik vroeger nog Frans en Duits, nu lees ik alleen nog maar Engels en Nederlands. Had ik mijn vreemde talen maar beter bijgehouden.... En dat nog wel voor een gymnasium a leerling.

Vernon God Little door DBC Pierre. Jonge dropout staat centraal die aan de zelfkant van de samenleving leeft met een arme moeder. Door de gebeurtenissen worden de media geinteresseerd. Zij spelen een perverse rol in dit treurigstemmende milieu. Het boek irriteerde me tijdens het lezen. Pas toen ik het uit had, begon ik het te waarderen. Dat heb ik niet zo vaak met boeken.

Life of Pi door Yann Martel. Origineel verhaal over schipbreukeling die bewonderingswaardig doorzettingsvermogen vertoont. Mooie confrontaties met de tijger op het vlot. Zeer beeldend beschreven. Het boek heeft een smet, omdat de schrijver van plagiaat werd beschuldigd en moest toegeven dat de kern van het verhaal al eerder in een kort verhaal door een ander was geschreven. Hoe het ook zij, een boek dat je bijblijft.

the curious incident of the dog in the nighttime door Mark Haddon. In zijn eenvoud een fijngevoelig boek over een jongen die autistisch is en probeert te ontrafelen hoe het kan dat zijn hond is gedood. Vanuit het perspectief van de jongen geschreven. Verrassende ontknoping.

Extremely loud and incredibly close door Jonathan Safran Foer. Begint prachtig met de zoektocht van het jongetje, de hoofdpersoon, naar mensen die zijn vader gekend hebben. Zijn vader is van het World Trade Center afgesprongen, nadat de Al Qaidaterroristen zich met de gekaapte vliegtuigen op 11 september 2001 in de torens hadden geboord. Ook deze hoofdpersoon heeft iets autistisch, net als in het boek van Mark haddon. Toch loopt het verhaal uit de rails, waar de grootouders en hun geschiedenis er doorheen geweven wordt.

Brick lane door Monica Ali. In tijden waarin moslims negatief in de aandacht staan zou het goed zijn, wanneer iedereen dit boek leest. De veerkracht van de hoofdpersoon, een vrouw die door haar moslimechtgenoot thuis wordt gehouden in haar naargeestige Londense flat, begint zich toch langzaamaan te emanciperen. Daarbij maakt ze een worsteling door, die wordt versterkt dor haar passie voor een jonge, boze moslim die zich tegen de engelse samenleving keert. Zeer actueel thema, invoelend geschreven.

the Plot against America door Philip Roth. Mooie fictie over het Amerika, waar een president gekozen wordt met Nazi-sympathieen. De joodse hoofdpersonen van het boek krijgen heel wat leed en discriminatie te verstouwen. Boeiend geschreven, zeer geloofwaardig gemaakt en daardoor verontrustend.

the corrections door Jonathan Franzen. Pakkend Amerikaans familiedrama.

Middlesex door Jeffrey Eugenides. Eén van mijn favouriete boeken. Prachtig hoe het sprookjesachtig begint in het Oosten in een andere tijd en hoe het verhaal zich naar de VS verplaatst, hoe grote geheimen worden beschreven en onthuld. Ik was ontroerd, vond het meeslepend en betreurde het toen ik het boek uit had. Dit boek ga ik aan vrienden en bekenden cadeau geven.

A long way down door Nick Hornby. Buitengewoon origineel hoe een aantal suicidale mensen elkaar leert kennen en hoe ze besluiten een aantal zaken in hun leven te regelen. Verschillende en geloofwaardige karakters. Dit wordt nog wel eens verfilmd.

the Da Vinci Code door Dan Brown. Geloof dat dit een van de best verkochte boeken ter wereld is. Ik vond het maar een mager verhaaltje, onwaarschijnlijk en erg steriel. Wat ik er goed aan vond was de manier waarop over de katholieke kerk werd geschreven en hoe en passant kunst en architectuur in het verhaal werd verweven. Geen aanrader.

The Good life van Jay McInerney. Liefdesverhaal na de aanslag op de Twin Towers, 11 september 2001. Begint traag, maar ontwikkelt zich mooi. Goede karakterbeschrijvingen van de hoofdpersonen. Ik las het boek in New York, waar het verhaal zich grotendeels afspeelt. Moest nog 50 bladzijden, toen ik weer in Den Haag aan het werk moest. In de trein las ik in een oude NRC een groot interview van Peter Steinz met Jay McInerney. Laat hij nou in dat interview het einde van het boek weggeven. Balen, want ten ik het thuis uitlas was een deel van de magie verdwenen. Desondanks aan te evelen. Mooi ook dat de daadwerkelijke aanslag van het World Trade Center overgeslagen wordt en niet in het boek voorkomt. Maakt de gebeurtenis extra beklemmend. Ook de zin : liefde gaat niet alleen om bezit, maar ook om het afzien daarvan.

The Kiterunner van Khaled Housseini. Meeslepend verhaal over het leven van een Afghaanse jongen die soms laffe keuzes in zijn leven heeft gemaakt. De hoofdpersoon, Amir, heeft een complexe relatie met zijn vader. Geplaagd door schuldgevoel kijkt hij, nadat hij uit Afghanistan naar de VS is gevlucht, terug op zijn jeugd. Via een oude familievriend komt hij in contact met de zoon van zijn jeugdvriend. Verder zal ik het verhaal niet verklappen. Prachtige emoties zoals schuldgevoel, boetedoen, wraak, liefde, verlangen etc. komen naar voren. Dit boek vind ik echt een aanrader, ook al zijn sommige gebeurtenissen wel erg melodramatisch. Al met al één van de beste boeken die ik de laatste jaren gelezen heb. Overigens komen in dit boek ook gruwelijke taferelen voor en biedt het een inzicht hoe de diverse bevolkingsgroepen in Afghanistan elkaar naar het leven staan.

Elizabeth Costello van J.M. Coetzee. Eerlijk gezegd een wat fragiel boek. De schrijfster Elizabeth Costello met haar soms hoekige opvattingen staat centraal. Coetzee heeft naar mijn mening te veel filosofie in het boek willen brengen, waardoor het af en toe behoorlijk taai leewerk is. Overigens aardige beschrijving hoe Elizabeth een lezing in Amsterdam hield voor een boekenkring en worstelde met schuldgevoel toen bleek dat een schrijver die ze op de korrel wilde nemen, in het publiek aanwezig was.

Saturday van Ian Mc Ewan was me aangeraden. Nou, het viel me behoorlijk tegen. Eén bijzondere zaterdag uit het leven van de hoofdpersoon, een hersenchirurg, werd beschreven. Soms ging de beschrijving van minuut tot minuut en dat was doorbijten. De gebeurtenissen van die dag waren wel bijzonder, het verhaal zit goed in elkaar, maar delen van het boek vond ik toch zwaar om door te komen. Ik zou het zelf niet echt aanraden.

Black Swan Green van David Mitchell. De belevingswereld van een 13-jarige jongen wordt mooi verwoord. In het Engeland van de jaren '80 groeit hij in een klein dorp op. Angst om voor mietje uitgemaakt te worden, om gepest te worden op school, speelt een beklemmende rol. Op de achtergrond het slechte huwelijk van de ouders beleeft de hoofdpersoon allerlei avonturen. Een paar vond ik vergezocht, maar over het algemeen vond ik dit een goed boek. Heb het met plezier gelezen.

Case Histories van Kate Atkinson. Het mysterie van een verdwenen zusje wordt in dit boek ontrafeld. Matig. Toen ik het boek in Seattle had uitgelezen, heb ik het aan een boekhandelaar kunnen verkopen voor een paar dollar. Beter verkocht dan meezeulen in mijn koffer en thuis in de boekenkast een plekje laten innemen.

The island in the center of the world, geschreven door Russell Shorto. Prachtige beschrijving van de eerste Nederlanders in de 17e eeuw die Manhattan opbouwden, nadat ze het eiland Mannahatta van de Indianen gekocht hadden. Buitengewoon interessant. Levendige beschrijving van het leven in een nieuwe kolonie. Met name Peter Stuyvesant en Adriaan van der Donck komen uitgebreid aan bod. Voor iemand,zoals ik die in Manhattan woont, maar eigenlijk voor iedereen die van vaderlandse geschiedenis houdt, is dit boek een must. Wist je trouwens dat het woord Yankee eigenlijk gewoon een verbastering is van JanKees? Er waren op een gegeven moment zoveel Nederlanders in Manhattan die of Jan of Kees heetten dat de Engelse kolonisten alle Nederlandse mannen maar " JanKees " noemden!

Brokeback Mountain van Annie Proulx. Het komt niet vaak voor, maar in dit geval had ik eerst de film gezien en was daardoor zeer ontroerd. Gevoelig verhaal over twee mannen die verliefd op elkaar worden, terwijl ze cowboy zijn. Dan gaan ze allebei hun eigen weg, trouwen met een vrouw en krijgen kinderen,maar blijven van elkaar houden. Hun liefde stuit op te veel hindernissen, die ze met name zelf ook opwerpen. Het korte verhaal van Annie Proulx, waarop de film gebaseerd is, vond ik wel erg kort. De andere verhalen in de bundel boeiden me nauwelijks. Wat moet het toch fantastisch zijn als je zo'n geschiedenis kan schrijven en zo'n film kan maken. Terecht heeft ie een aantal oscars gewonnen.

Solace van Nicci Gerrard, de ene helft van het schrijversduo Nicci French. Het boek beschrijft hoe een moeder van drie kinderen bedrogen wordt door haar man en ook door hem in de steek wordt gelaten. Heftige emoties. Maar wanneer hij met zijn nieuwe vriendin en de kinderen op een lange vakantie is, werkt ze aan zich zelf en ontdekt dat ze een kracht in zich heeft die ze niet vermoedde. Vlot geschreven, feel good roman. Ik denk dat met name vrouwen die een soortgelijke ervaring achter de rug hebben van dit boekzullen genieten.

Mapping the edge van Sarah Dunant. Dit is eigenlijk een boek dat door Nicci French zou kunnen zijn geschreven. De vrouwelijke hoofdpersoon wordt in Rome bedwelmd, ontvoerd en in een afgesloten kamer opgesloten. Uiteindelijk weet ze zich te bevrijden en ontsnapt ze, terwijl het met haar ontvoerder minder goed afloopt. Had spannend kunnen zijn,maar het zakte opeen bepaald moment in.

Had ooit eens het boek "de Madonna van de moordenaars" gekregen, geschreven door Fernando Vallejo. Hij is een Colombiaans schrijver. Toen ik in 2006 naar Colombia ging op uitnodiging van Pax Christi, heb ik het meegenomen. Het gaat over een oudere homo, die het met jonge jongens aanlegt die moorden bij de vleet. Ruwe beschrijving van Medellin. Las het terwijl ik in Medellin was. Hoorde daar het gloevolle betoog van de mooie burgemeester aan, die ons uitlegde hoe hij de criminaliteit had uitgebannen. En inderdaad, volgens deLonely Planet is Medellin de veiligste (minst onveilige) stad in latijns Amerika. Ondertussen vliegen de drugs-afrekeningen je in het boek om de oren. Bijzondere ervaring om het daar te lezen. Prachtig plein heeft Medellin trouwens met rondborstige Botero-beelden.

The Brooklyn Follies en New York Trilogy van Paul Auster. Had me opzijn boeken verheugd, want hij wordt gezien als een echte, new Yorkse schrijver, overigens woonachtig in Brooklyn, het vroegere Breukelen. Tja. The Brooklyn Follies was een vlot geschreven relatieroman, niet bijzonder. New York Trilogy: uitgesponnen verhaal over een man die gek wordt in Manhattan. Tja. Heb nog twee boeken van Auster in de kast staan (Oracle Night en the Book of illusions), maar dielaat ik daar toch nog maar even staan.
In the country of men van Hisham Matar. Boek dat je onthoudt. Gaat over een jongetje in het Libie van Khadaffi. De onderdrukking van het regime spat van de pagina's af. Het jongetje doet zijn best zich staande te houden en maakt daarbij verkeerde keuzes, waardoor familie en vrienden worden verraden. Dat geeft, net als the Kite Runner, het verhaal een extra lading. Want als de hoofdpersoon alleen maar goed en aardig zou zijn dan zou het verhaalalgauw te vlak worden.

The inheritance of loss van Kiran Dessai. Niet voor niets heeft zij de Man Booker Prize 2006 gewonnen met dit boek. Prachtige liefdesgeschiedenis in het Himalayagebergte op Nepalees grondgebied. Mooie beschrijving hoe de jongen uit het verhaal radicaliseert. Het meisje wijs wordt. Er door heen nog het verhaal van een jongen uit het dorp die naar New York emigreert en daar een troosteloos bestaan als keukenhulp leidt en uiteindelijk terugkeert naar Nepal en daar door de Maoistische opstandelingen volledig gestript wordt. Heb zin om naar Nepal te gaan,ondanks de beschreven ellende.

Je moet eens iets lezen van Jeffrey Archer, de Britse politicus die wegens fraude een gevangenisstraf moest uitzitten, werd mij door iemand gezegd. Ik kocht "Cat of nine tails", korte verhalen die hij tijdens zijn verblijf in de gevangenis optekende. Nou, het is beslist geen literatuur. Saai worden de feitjes in de verhalen opgedreund.geen spanningsopbouw, geen mooie vergelijkingen. Niet eens helemaal uitgelezen.

On beauty van Zadie Smith werd lovend ontvangen. Vond het nogal tegenvallen. Relationele problemen en verwikkelingen bij twee families in het universitaire milieu. Geen aanrader.

Amsterdam van Ian McEwan. Dit boek heeft mij kwaad gemaakt. Een belangrijk onderdeel van het boek is een verwikkeling in Amsterdam. De schrijver pretendeert de euthanasie wetgeving en de praktijk te kennen. Nou heb ik die in de Tweede Kamer als woordvoerder behandeld. Heb ook een stage gelopen met een second opinion arts. Zodoende weet ik dat de euthanasiepraktijk in Nederland zorgvuldig wordt toegepast. McEwan maakt er een schimmig ongecontroleerd zootje van. Als ik zijn emailadres had,zou ik mijn beklag bij hem doen. Gemakzuchtig, intellectualistisch rotboek! Zo! Overigens zit er een andere verhaallijn in het boek die ik wel goed vond, maar neemt de negatieve indruk niet weg.

The Jane Austen Book club van Karen Joy Fowler. Aardige karakterbeschrijvingen. Niet een wereldschokkend verhaal, maar aangenaam om te lezen.

Special Topics in Calamity Physics van Marisha Pessl. Is nota bene een debuutroman. Heb het met belangstelling uitgelezen. Deed me een beetje aan Donna Tart's "the secret history" denken. Highschoolkids, een charismatische lerares, een verrassende ontwikkeling in de relatie tussen de vader en de dochter/hoofdpersoon. Iets te veel citaten en ingewikkeld gedoe, maar toch heel aardig.

The way the crow flies van Ann-Marie Mac Donald. Prachtig verhaal, waarin sexueel misbruik van een meisje, de hoofdpersoon, centraal staat. Pakkend beschreven, evenals de tekortkomingen van de volwassenen in het boek. Leest als een thriller. Ik vind het echt een aanrader. Dit boek komt in mijn top 20 te staan.

Had nog nooit Alice's adventures in wonderland gelezen, van Lewis Carroll. Misschien voor kinderen meeslepend. Ik vond het origineel, maar niet echt boeiend. Kon er ook niet zoveel lessen voor volwassenen in ontdekken. Is me eigenlijk een raadsel, waarom het zo'n naam heeft.

The Catcher in the Rye van J.D. Salinger is ook zo'n boek dat je gelezen moet hebben. Nou, heb ik dus maar gedaan. Nihilistische hoodpersoon, worstelend in zijn puberteit, loopt weg en verblijft een paar dagen in New York, waar hij zijn leven overpeinst en het een en ander beleeft. OK, maar daar is dan ook alles mee gezegd. (ik durf dit nauwelijks op te schrijven,omdat het boek door velen heilig is verklaard).

The Yacoubian van Alaa Al Aswani. De geschiedenis van een eens luxe flatgebouw in Cairo, waarbij een aantal bewoners worden gevolgd. Mooi beschreven relaties. Interessant hoe er in de molsimcultuur ook gewoon vreemd gegaan wordt, homoseksualiteit voor komt,aan Allah wordt getwijfeld en fundamentalisme groeit. Boeiend.
We need to talk about Kevin van Lionel Shriver. Prachtig, diepgravende zelfanalyse van de moeder/hoofdpersoon. Spannend, goed gedoseerd onvouwt het gruwelijke verhaal zich. Ik vond het adembenemend. Dankzij dit boek heb ik mijn appartement in Greenwich Village gevonden ( zie een van mijn weblogs). Ik heb het ademloos gelezen. Staat hoog in mijn top 20 en kan het echt aanraden. Toen ik langs een Barnes & Nobles liep zag ik dat de schrijfster zou komen spreken.Helaas was ik toen niet in New York.

The history of love van Nicolle Krauss. Begon prachtig met verhaalover oude man in New York die een verleden uit Polen met zich mee draagt.Maar werd allengs een te geconstrueerd en uiteindelijk moeilijk te volgen verhaal. Viel me tegen.

De schaduw van de wind van Carlos Ruiz Safron. Sprookjesachtig spannend verhaal in Barcelona. Gotisch haast met mist, kastelen van huizen, verborgen bibliotheken etc. Thme Wervelend geschreven. Wel vroeg ik me na afloop van het verhaal af: wat is nu eigenlijk de boodschap? Maar heel wat beter dan the Da Vinci Code, waar het me af en toe in zijn spannende verhaallijnen aan deed denken.


The Emperor’s children van Claire Messud. Gelezen, omdat de New York Times er zo laaiend enthousiast over schreef. Een van de beste boeken van 2006 volgens de krant. Inderdaad mooi geschreven, prachtige taalkundige vondsten. Toch vond ik het verhaal over een groepje jonge mensen in New York op zoek naar zich zelf niet een eyeopener waar je voor jezelf wijze lessen uit trekt. En dat zijn toch voor mij de boeken waar ik enthousiast over wordt.

The line of beauty door Alan Hullinghurst. Ook prachtig qua Engels taalgebruik. Net als the emperor’s children een verhaal over mensen en hun onderlinge relaties. Psychologisch goed verantwoord, pakkend beschreven het karakter van de hoofdpersoon die zich omhoog likt zonder dat hij het in de gaten heeft. In het tijdperk van Margaret Tatcher speelt het zich af.

The Poe Shadow Matthew Pearl. Tja. Mooie kaft, meeslepend intro achter op het boek. Ik heb me hier eerlijk gezegd doorheen geworsteld. Duurde erg lang voor ik het uit had. Ook al zag je Boston en Parijs in de tijd van de Franse Revolutie beeldend voor je, ik vond the verhaal zo gekunsteld en onwaarschijnlijk dat ik me af en toe ergerde. Geen aanrader.

A question of blood van Ian Rankin. Had ik me veel meer van voorgesteld. Was me aangeraden door een geode vriend die uitblinkt in het strafrecht, dus ik dacht dat ik een diepgaande spannedne roman voor me had. Een wat mager verhaaltje met bordkartonnen karakters. Heb nog een Rankin gekocht voor slechts $ 2,-. Als ik hoofdpijn heb, zal ik daar nog eens in beginnen, maar voorlopig niet.

Art 285 B van Christiaan Weijts. Wat een eerwanneer een roman wordt geschreven naar aanleiding van mijn eigen initiatief wet om stalking strafbaar te stellen. Mijn art. 285 B Wetboek van Strafrecht staat centraal. Originele roman. De obsessieve verliefdheid op de vrouwelijke hoofdpersoon is de rode draad in dit boek. Heb het met veel plezier gelezen. Er zitten autobiografische elementen in het verhaal, want Weijts is zelf veroordeeld wegens stalking en moest een taakstraf in Wassenaar verrichten. Onlangs heb ik een dubbelinterview met Christiaan Weijts gegeven. Dit wordt in juni 2007 gepubliceerd. Ik vond hem een bedachtzame, vriendelijke man. Had me hem heel anders voorgesteld.

Het Tuinhuis van Hella Haasse. Korte verhalen. Zaten een paar beauties bij. Met name de verhalen die zich in Nederlands Indie afspelen, hebben iets magisch. In de sfeer van Couperus "Stille Kracht". Het verhaal"het tuinhuis" vond ik zeker niet het sterkste verhaal uit de bundel.

De bekoring van Hans Munstermann. Speelt zich af in Amsterdam Oud-Zuid, het stadsdeel, waar ik fractievoorzitter was van 19940-1994 en waar ik tot in 2007 heb gewoond. Moeder verlaat haar kinderen,omdat ze genoeg heeft van het slovenbestaan en verliefd is op een ruwe bolster die haar dumpt. Niet zo boeiend.

De wandelaar van Adriaan van Dis. Origineel hoe van Dis een hond kiest die langs het verhaal loopt. Mooie beschrijving van het Parijs van de arme immigranten. De hoofdpersoon zelf sprak mij als karakterminder aan,maar het boek is goed geschreven.

Lucifer van Connie Palmen. Omdat ik Peter Schat wel eens gesproken heb en er een helecontroverse is ontstaan over de Palmen's aanpak heb ik het gekocht. Eigenlijk is het een klein verhaal over de vraag of de dood van de vrouw in het boek een val was of moord. Ik vond de meeste karakters niet goed uit de verf komen. Ergerde me aan het -op zich goed beschreven- grachtengordelmilieu. De zelfingenomenheid van al die types! Palmen stopt veel wijsheden in het verhaal, maar dat verhulde niet dat ik het nogal" dun" vond.

Binnenlandse vuurtorens van Judith Katzir. Mooie verhalen over eenzame mensen in Israel. Toen ik het uit had heb ik het aan een oude Nederlandse vrouw gegeven die al sinds 1948 in mijn kibboets Dovrat woont. Zij had weinig Nederlandse boeken en was er verguld mee. Deze oude dame van rond de 80 jaar emailt en leest elke dag het nederlandse nieuws via nu.nl!

Komt een vrouw bij de dokter door Kluun. Zag het bij Scheltema in de kast met meest verkochte boeken staan en kocht het. Een impulsaankoop, want ik had nog nooit van Kluun gehoord. He boek gaat over zijn vrouw die borstkanker krijgt en doodgaat en hoe hij daar op reageert. De spanningen reageert de mannelijke hoofdpersoon Kluun af door flink veel vreemd te gaan. Bijzonder hoe dit boek me raakte. Rauw door de eerlijkheid. De hoofdpersoon maakt zichzelf niet sympathiek en dat nam me voor hem in. Hij blijkt bij mij in de buurt te wonen en heeft me wel eens in het Vondelpark zien hardlopen. Absoluut geen spijt van deze impulsaankoop, zelfs wel een aanrader, vooral voor mensen die niet zo vaak een boek lezen. Dit is in zichzelf ook alweer een compliment.

Joe Speedboot door Tommy Wieringa. Gehandicapte jongen in de hoofdrol. Mooi geschreven, oerhollands verhaal eigenlijk. Speelt in een klein dorpje aan de rivier, mooie en verstilde sfeer. Echt een verrassing.

De gevangene, geschreven door de Marokkaanse Malika Oefkir heb ik gelezen tijdens een vakantie in Marrakech. De stad zelf kwam er ook nog even in voor. Schokkend om te lezen hoe mensen zonder vrom van proces in een gevangenis kunnen worden geplaatst en dan worden vergeten. Bizar verhaal over ontsnapping en vlucht uit Marokko. Had steeds het gevoel dat niet de hele waarheid wordt beschreven. Alsof Oefkir medestanders beschermt die haar bij de ontsnapping geholpen hebben.

Sonny Boy door Annejet van der Zijl. Had er iets meer van verwacht na de lofzang in de media over het levensverhaal van de hoofdpersoon. Maar wel beeldend beschreven. Knap hoe Van der Zijl de geschiedenis van de hoofdpersonen tot leven weet te wekken.

Tien jaar achter de tralies door Machiel Kuijt. Hij beschrijft hierin zijn jaren in Thaise gevangenschap. Ik heb me toen ik Tweede Kamerlid was, voor Machiel’s vrijlating ingezet (zie elders op deze website, bijvoorbeeld in oude weblogs onder “weblogs”). Met name daarom heb ik het met interesse gelezen. Het is geen literatuur, maar geeft inzicht in wat voor vreselijke omstandigheden er in Thaise gevangenissen heersen.

Infidel van Ayaan Hirsi Ali. Het eerste deel van het boek gaat over haar zwerftocht door Afrikaanse landen, de wrede wijze waarop de Islam vrouwen bejegent, en haar vlucht naar Duitsland, doortocht naar Nederland. Erg indrukwekkend. Het tweede deel gaat over haar leven in Nederland en haar werk in de Tweede Kamer. Ik heb Ayaan hoog zitten als deelnemer aan het publieke debat en haar queste om de positie van de Moslimvrouwen te verbeteren. Toen ik eens op Washington Square op “mijn” bankje aan het lezen was , kwam ere en jongen naast me zitten. Hij sloeg Infidel open. Ik kon het niet nalaten te zeggen : ik ken haar, ik was een college van haar. We raakten aan de praat over Ayaan. Hij vond haar inspirerend. Deze jonegman, botox-expert in een medische kliniek, had niets met politiek te maken. Vond haar een interessante en dappere vrouw. En dat is ze!