2e Column De Pers...

[07/31/2007]

Het gesprek over mensenrechten

 

De Jonge Democraten uit Amerika organiseren een congres in Texas. Ik spreek hen toe over mensenrechten. Na mij is John Edwards aan de beurt. Hij wil de nieuwe president van Amerika worden. Straks krijg ik de gelegenheid een aantal onderwerpen met hem door te nemen. De zaal is goed gevuld. Er klinkt opzwepende muziek. De jonge democraten joelen en klappen als Edwards het podium betreedt. “Wat doe ik op de eerste dag dat ik President van Amerika ben? Ik sluit Quantanamo Bay. Er worden geen gevangenen meer gemarteld. Ik stop de oorlog in Irak.” Dit is wat het publiek wil horen. Gegil, gestamp. Dan word ik op mijn schouder getikt. “ Wilt u mee  komen?” vraagt iemand van de organisatie. We sluipen de donkere zaal uit en verdwijnen achter de coulissen. “ Gaat u hier maar staan” Hij wijst naar een ornament van een grote gele bloem in de vloerbedekking. “ Hier vindt uw gesprek plaats. De fotograaf zal ook een foto van John en u maken”. Ik hoef helemaal geen foto, maar dit is niet het moment om het protocol in de war te sturen. Ik neem de onderwerpen nog even door, want veel tijd om te praten zullen we niet hebben. Golven van applaus en gelach stromen de gang in. Edwards heeft de zaal om zijn vinger gewonden. Dan gaat de deur open. Eerst komen de mannen met oortjes de gang in, gevolgd door de leden van zijn campagneteam met in hun midden John Edwards. Hij wordt naast me geposteerd. Bruin gezicht, parelwitte tanden. De lach op zijn gezicht deed het goed in de grote zaal. Hier in de gang is er minder ruimte voor. De fotolampen flitsen. Als ik het eerste onderwerp wil aansnijden, wordt Edwards door de bewakers weggeleid naar de parkeerplaats. Met in hun kielzog de opgewonden campagnemedewerkers. Hulpeloos roept hij me over zijn schouder toe :" It was nice meeting you". Dan valt de deur dicht en blijf ik alleen in de gang achter. De gele bloemen in de vloerbedekking zien er plotseling verlept uit. Alsof ze tijdenlang geen water hebben gehad.

:: terug