Hier zijn enkele citaten uit recensies over 'Moord en brand'. 'Moord en brand' is amusant en onderhoudend, een voorbeeldige light read, verontrustend... Elsevier Een geslaagd boek, Elsbeth Etty, NRC 'Moord en brand' is een goed geschreven debuut met een mooi plot van iemand die ooit als rechter moordzaken behandelde, in de Kamer de portefeuille Justitie behandelde en die nu bij Human Rights Watch over de mensenrechten waakt. AD Na het in 2009 gepubliceerde ELKE LIEFDE TELT verrast Boris Dittrich nu met een verrassend goed geschreven roman. Nu.nl 'Moord en brand' is een puik boek dat je in 1 ruk uitleest. Telegraaf Dittrich schuwt grof geweld niet en schotelt de lezer een onvervalst spannend verhaal voor. Wat start als een whodunnit transformeert in een opwindende jacht op de kwade genius met een explosieve finale. Dittrich hoeft het niet bij een thriller te laten. GPD-bladen Provocerend en gewaagd, een satirische en meeslepende politieke thriller, echt bloedstollend spannend. Ik merkte dat ik soms mijn adem inhield. Arthur Japin, schrijver. Een uitermate onderhoudend boek. Dagblad van het Noorden. Hoewel Dittrich halverwege het boek een groot deel van het plot weggeeft, blijft de lezer door nieuwe en onverwachte ontwikkelingen geboeid tot de spannende en mooi uitgewerkte grande finale. Dittrich debuteert met verve op dit toneel. Kamerbode. Dit boek is absoluut een aanrader. Peter van der Vorst, RTL Boulevard.   Zie voor enkele tv- en radio interviews mijn Facebook pagina of de pagina van uitgeverij Nieuw Amsterdam.  

A Decade on, Progress on Same-Sex Marriages

But Even Where Laws Changed, Unyielding Bias Persists Based on Sexual Orientation

(New York, March 14, 2011) - Ten countries on three continents have legalized same-sex marriage in the past decade, but discrimination persists, even in those countries, Human Rights Watch said today. The first same-sex marriages took place in the Netherlands on April 1, 2001.

"The fact that same-sex marriage has been legalized on three continents demonstrates progress in equality," said Boris O. Dittrich, acting director of the Lesbian, Gay, Bisexual, Transgender (LGBT) Rights Program at Human Rights Watch. "However, while the right to same-sex marriage may be viewed as the last step in ending discrimination on grounds of sexual orientation, legalization does not end discrimination, either by officials or other people."

Discrimination is still prevalent in the countries where same-sex marriage has been legalized, although to a greater extent in some countries than others, Human Rights Watch said.

Since 2001, following the pioneer example of the Netherlands, same-sex marriage has been adopted by Belgium (2003), Spain (2005), Canada (2005), South Africa (2006), Norway (2009), Sweden (2009), Portugal (2010), Iceland (2010), and Argentina (2010). Since 2010, same-sex marriage has been legal in Mexico City, Federal District, and it is recognized by all other Mexican states. Several states within the US also recognize same-sex marriage.

"It is inevitable that more nations that are open to ending discrimination based on sexual orientation or gender identity will follow these 10 countries," Dittrich said. "The trend to legalize same-sex marriage is unstoppable." 

Countries where the judicial, political, or legal process of recognizing same-sex marriage has begun, including Nepal, Slovenia, and Australia, should see it through, Human Rights Watch said.  

Some countries, in a positive step, have also recognized same-sex marriages performed by foreign jurisdictions, including Israel, New Zealand, Mexico, and some states in the US, Human Rights Watch said.  

Many other countries have legislation that recognizes same-sex relationships in the form of civil unions or registered partnerships. In these cases, people in same-sex relationships have many of the same rights as married couples. However, civil marriage in these countries is reserved for different sex couples and not open to same-sex couples.

A survey by Human Rights Watch of LGBT rights groups in the 10 countries where same-sex marriage is legal of what they hope to achieve over the next five to ten years found varied priorities but some common ground.

"In most of the countries, the right of transgender people to be recognized before the law without having to undergo non-reversible sterilization is a high priority," Dittrich said. "Combating homophobia and transphobia among young people within the educational system is another, and ending violence and aggression by private individuals, from families to strangers on the street, is a common denominator."

For more Human Rights Watch reporting on LGBT rights, please visit:

http://www.hrw.org/en/category/topic/lgbt-rights

In Nederland is de discussie over particuliere gevangenissen weer opgelaaid. 'Particulier' betekent in dit geval dat een ondernemer denkt winst te kunnen maken met het runnen van een gevangenis. Je zal maar veel geld in je gevangenis-onderneming hebben gestoken en de cellen blijven leeg staan. Je leidt verlies, je faillissement doemt aan de horizon. Wat doe je? Hier een praktijkverhaal uit Pennsylvania.

Daar viel het op dat rechter Mark Ciavarella jongeren wel heel snel en lang naar het particuliere jeugd detentie centrum zond. Soms duurden de zittingen maar 2 a 3 minuten. De jongeren stonden bijna allemaal zonder advocaat voor het hekje, de rechter wees ze niet op het recht zich te laten bijstaan. Geboeid werden ze afgevoerd naar het Jeugd Detentie Center voor kleine vergrijpen, zoals winkeldiefstal, joyriding. Sandy Fonzo, 17 jaar, had op het schoolplein een stickie gerookt. In Pennsylvania is dat een ernstig vergrijp. Sandy had geen strafblad, het was voor het eerst dat hij met Justitie in aanraking kwam. Het stickie leverde hem 6 maanden detentie op. Deze zaak zou rechter Ciavarella uiteindelijk de das om doen. Sandy miste door zijn gevangenisstraf zijn eindexamenjaar. Toen hij vrijgelaten werd, was hij in een depressie geraakt. Hij raakte van de regen in de drup en pleegde uiteindelijk zelfmoord.

Sandy's moeder stapte naar een advocaat. Ze had elk vertrouwen in het rechtssysteem verloren. De advocaat ontdekte dat de rechter honderden jongeren voor minieme vergrijpen maandenlang liet opsluiten. Het Openbaar Ministerie deed onderzoek. Wat bleek? Robert Merickle, bouwer en mede-eigenaar van het Jeugd Detentie Center had de rechter in de loop der tijd bijna 3 miljoen dollar smeergeld betaald om zijn cellen gevuld te krijgen. De rechter werd opgepakt en schuldig bevonden aan fraude, witwassen. Bij de strafoplegging die nog moet komen kan hij maximaal 157 jaar krijgen. Zijn veroordeling noopte de rechtbank ertoe om duizenden vonnissen te annuleren.

Toen rechter Ciavarella als schuldige de rechtszaal verliet, wachtte hem buiten misschien zijn ergste straf. Voor het gerechtsgebouw, vergezeld van tientallen journalisten, stond de moeder van Sandy Fonzo. Voor het oog van de camera schreeuwde ze de rechter toe:

"Jouw hebzucht heeft mijn zoon zijn leven gekost. Weet je wie ik ben? Ik ben de moeder van Sandy Fonzo. Je hebt mijn zoon geboeid naar de gevangenis gestuurd. Waarom? Omdat jij er geld voor kreeg. Mijn zoon is nu dood. En jij zult verantwoordelijkheid moeten nemen voor je daden! Zei je dat niet altijd in de rechtszaal tegen al die jongeren die je aan de gevangenis verkocht? Tuig ben je. Ik hoop dat je in de hel zult branden. Je hebt mijn zoon verkocht en zijn leven afgepakt. Dat vergeef ik je nooit."

De hartverscheurende scene werd vele malen op tv herhaald. De moeder van Sandy mocht in de ontbijtshows haar verhaal doen met een foto van de stoicijns kijkende rechter op de achtergond.

Moraal van dit verhaal : een particuliere gevangenis kan leiden tot perverse prikkels.  


Dit blog is ook gepubliceerd op de website van Mr Online, de website voor juristen in Nederland.

I am still in shock. David Kato is murdered in Kampala, Uganda. It was almost one year ago that I talked to him about Uganda and the anti-homosexuality bill which was introduced in the Ugandan parliament. In that bill the death penalty for gay men and lesbian women is introduced for 'aggrevated homosexual conduct'. Another monstous provision : if you happen to know that someone is homosexual, you are not allowed to keep this knowledge to yourself. You have to report it to the police within 24 hours. If not, you commit a crime and you might face a prison sentence. Just imagine that you would tell your father or mother you are gay. They need to report you to the authorities! Anyway, I asked David if he thought it would be a good idea if president Obama would speak out against the bill during the national prayer breakfast in Washington DC, because President Museveni of Uganda would attend. And because the bill was inspired by right wing evangelical American groups. They came to Uganda and taught how dangerous homosexuals are to society. Mr Bahati, the member of parliament who introduced the bill, was inspired after listening to the American evangeicals. He wanted to eradicate homosexuality once and for all. So much for the Christian motto 'love thy neighbor'.  "Yes, by all means" David answered. "The more pressure on the government the better." President Obama lashed out against the bill. He called it 'odious'. Later that year a new Ugandan newspaper 'Rolling Stone' published pictures of gay men on the front page. 'Hang them' the newspaper cried out. 'Homosexuals are a danger to our society.' David's picture was on the front page. After that he received death threats. He sued the newspaper and on January 3, 2011 the Court decided in his favor. The newspaper was not allowed to publish this kind of filth anymore and had to pay a fine to David and the other plaintiffs. The bill is still pending in parliament. Next Thursday, February 3, the 2011 national prayer breakfast will be held. President Obama will attend again and address the religious groups in the US. But David Kato is dead, murdered. His skull was smashed with a hammer. He died on his way to the hospital. Three weeks after his victory in court. A brave human rights defender, he will be dearly missed.  The editor in chief of the Rolling STone newspaper reacted to his death. He said that David was a disgrace to Uganda, like all homosexuals and he had inflicted his violent death on himself. The minister who lead the burial ceremony yelled and screamed that all gays are sinners and they should repent. The villagers refused to touch David's coffin. Because he was gay. His friends had to pick up the coffin and bury him themselves. There is so much religiously inspired hatred. Will president Obama refer to Uganda again in his speech? And to the right wing American evangelicals? When will their hate campaign stop?

In Amsterdam bestaat een homo/lesbische disco, de Trut genaamd. Uit de opbrengst van hun drank verzamelen ze door het jaar heen geld dat ze elk jaar aan een goed doel besteden. Dit jaar bestaat de Trut 25 jaar. Het bedrag van 25.000 Euro werd aan mijn LGBT rights programma bij Human Rights Watch uitgekeerd op een zinderend feest in het COC gebouw in Amsterdam.

Ik voel me enorm vereerd en ben erg dankbaar voor dit geld, waarmee mijn programma goede zaken kan doen, zoals onderzoek naar discriminatie van transgenders in Nederland en andere landen, of onderzoek naar de verkrachting en moord van lesbische vrouwen in Zuid-Afrika. Omdat Human Rights Watch geen enkele overheidssubsidie wil aanvaarden (onafhankelijkheid blijft gewaarborgd!) zijn we afhankelijk van giften van particulieren en instellingen. Elke Euro is meegenomen. Het bedrag van 25.000 Euro is fantastisch, goed begin van 2011.

Dank je wel, bezoekers van de Trut!

Zie hieronder hun persbericht.

De Trut viert 25 jaar met gift aan Human Rights Watch

19-01-2011 Dit jaar viert De Trut haar 25-jarig bestaan en eert dit met een groot jubileum feest en een genereuze donatie aan het Lesbian, Gay, Bisexual and Transgender Program van Human Rights Watch (HRW). Een symbolische cheque van € 25.000 zal tijdens het 25-jarig jubileumfeest van De Trut op 22 januari a.s. in het COC-gebouw in Amsterdam rond middernacht worden overhandigd aan HRW-medewerker Boris Dittrich.

De Trut bestaat sinds december 1985 en organiseert iedere zondagavond een feest in hun club. Statutair is bepaald dat alle opbrengsten van De Trut naar het zogeheten Trutfonds gaan. Dit fonds steunt lhbt- en hiv-gerelateerde projecten in Nederland en ver daarbuiten.
 
Dit jaar viert De Trut haar 25-jarig bestaan en eert dit met een groot jubileumfeest en een genereuze donatie aan de LGBT-divisie van Human Rights Watch. Boris Dittrich is hiervan de internationaal belangenbehartiger en werkt voor HRW in het hoofdkantoor in New York.
 
Mensen van over de hele wereld hebben dagelijks te maken met geweld, ongelijkheid en soms zelfs mishandeling of de doodstraf, vanwege hun liefde voor iemand, hun uiterlijk of vanwege wie ze zijn. Volgens voorzitter Lot van Bemmel heeft het Trutfonds niet lang hoeven nadenken om deze donatie aan HRW te doen. 'Op het gebied van homorechten verricht de afdeling van Boris Dittrich baanbrekend werk, zowel in de landen waar het er toe doet zelf, als bij de VN in New York'.
 
Human Rights Watch is een van werelds leidende mensenrechtenorganisaties. Ze onderzoeken mensenrechtenschendingen in meer dan 90 landen. HRW accepteert geen overheidsgelden.
 
Deze genereuze donatie zal het mogelijk maken voor HRW om verder onderzoek te verrichten, meer publicaties uit te brengen en meer mensenrechtenschendingen te openbaren. Door internationale aandacht te vragen voor mensenrechtenschendingen geeft HRW een stem aan zij die onderdrukt worden en houdt daders verantwoordelijk. HRW staat bekend om haar onafhankelijke en uitgebreide onderzoek, haar gedetailleerde rapporten en de effectieve druk die zij uitoefent in de hoogste overheidskringen.
 
'Wij gaan ervan uit dat HRW ons geld goed zal besteden en dat het andere homo's en homo-organisaties zal inspireren om te doen wat wij hebben gedaan: financiële steun geven aan diegene die op de frontlinies strijden voor homorechten daar waar dat het meeste nodig is', aldus voorzitter Lot van Bemmel van het Trut Fonds.
 
Een symbolische cheque van € 25.000 zal tijdens het 25-jarig jubileumfeest van De Trut op 22 januari a.s. in het COC-gebouw in de Rozenstraat in Amsterdam rond middernacht worden overhandigd aan Boris Dittrich.
 
[Bron: De Trut]

8 januari 2011 Interview in De Ware Tijd, Paramaribo, Suriname

Tekst: Bonnie van Leeuwaarden

08/01/2011

Toen ik begin van deze eeuw een initiatief wetsvoorstel schreef dat slachtoffers de mogelijkheid bood om te spreken tijdens de behandeling van de rechtszaak tegen de verdachte, ontmoette ik forse tegenstand. Men vond het voorstel revolutionair. Ons strafrecht is dadergericht. Een rol voor het slachtoffer introduceren zou allerlei onvoorziene gevolgen te weeg kunnen brengen, zoals emotionele toestanden in de rechtszaal. Niet alleen waarschuwden het Ministerie van Justitie en politici van andere politieke partijen voor de gevaren van een sprekend slachtoffer, maar ook de beroepsgroepen die bij het strafproces betrokken zijn, lieten zich niet onbetuigd, op het arrogante af. De teneur was : De officier van Justitie kan toch op de zitting vertellen hoe het met het slachtoffer gaat? De rechter kan toch voorlezen uit de schriftelijke slachtoffer verklaring? Waarom moeten de mensen zelf aan het woord komen? Wij professionals kunnen dat beter doen. Wij weten hoe het er op een zitting aan toe gaat. Het slachtoffer een rol geven, gaat alleen maar leiden tot secundaire victimisatie.

Kort voordat de behandeling van mijn initiatief in de Eerste Kamer plaatsvond, stuurde de NVVR een brandbrief naar de senatoren. De rechters en officieren hadden uitgerekend dat slachtoffers die spreken enorm veel extra behandeltijd vergen. Ze hadden uitgerekend hoe erg de zittingen zouden uitlopen en hoe veel rechters extra er nodig zouden zijn om de toevloed aan sprekers in goede banen te leiden. De senaat werd bang gemaakt dat er onbeheersbare toestanden in de Nederlandse rechtszalen zouden ontstaan. De files zouden alleen maar langer worden. Er zouden aanhoudingen plaats moeten vinde, omdat slachtoffers niet goed zouden zijn opgeroepen. De doorlooptijden nemen toe. R treedt verlies aan zittings- en voorbereidingscapaciteit op. Kortom, de hele emmer met angstvisioenen werd leeggekieperd. Het was een overduidelijke poging om mijn initiatief de grond in te boren. Hoezo doen rechters en officieren van justitie niet aan politiek?

Om de kans van slagen zo groot mogelijk te maken, had ik het spreekrecht zo beperkt mogelijk gehouden. Alleen het slachtoffer of een van de  nabestaanden zelf mocht het wood voeren en dat alleen bij ernstige misdrijven. Nog vreesden de Tweede en later de Eerste Kamerleden dat de poorten wagenwijd open gezet zouden worden. De brief van de rechters en officieren van justitie had invloed. De fracties van het CDA, Groen Links, Christenunie en de SGP stemden tegen, maar in 2004 was dat een minderheid in de Eerste kamer en werd mijn voorstel wet.

Inmiddels zijn we bijna zes jaar sinds de invoering per 1 januari 2005 verder. Het is een zonnige middag in New York. Ik zit achter mijn computer en bekijk de Nederlandse kranten. Mijn oog valt op een voornemen van de nieuwe staatssecretaris van Justitie, Fred Teeven, in 2004 nog officier van justitie. Hij kondigt aan het spreekrecht voor slachtoffers in de rechtszaal uit te breiden. De staatssecretaris vindt het bijvoorbeeld onrechtvaardig dat de ouders van verstandelijk gehandicapte kinderen, slachtoffer van een zedenmisdrijf, in de rechtszaal niet namens hun kind het woord mogen voeren. En waarom zouden er niet meer nabestaanden het woord mogen voeren?

Ik kan een glimlach niet onderdrukken. De massieve tegenstand van toen was angst voor het onbekende. Van alle opgeworpen obstakels is weinig gebleken. De wet werkt naar behoren en van onhanteerbare toestanden in de rechtszaal is in al die jaren niet gebleken.

Go Teeven, Go!

De mond van mijn gesprekspartner uit Florida viel open van verbazing. Hij had me gevraagd hoe het met de onderhandelingen voor een nieuwe regering in Nederland staat. Ik moest hem bekennen dat ik dat niet wist. "De onderhandelaars laten niets los. Ze vinden het het beste dat het publiek niets te weten komt. Een broedende kip mag je niet storen."

Hij geloofde niet dat in deze tijd in een moderne democratie op zo'n manier een regering wordt gevormd.

"Dus de mensen mogen stemmen op een politieke partij en na de verkiezingen gaan degenen, die elkaar in de campagne bestreden hebben, om de tafel zitten, doen de deur op slot en komen na maanden naar buiten met een regeerakkoord? Hoe komt het publiek er dan achter op welke manier zij belangen tegen elkaar hebben afgewogen?" Ik biechtte op dat ik zelf aan dit systeem had meegewerkt, toen ik als leider van D66 met premier Balkenende en toenmalig minister Zalm een regeerakkoord had geschreven voor het kabinet Balkenende II.

De situatie aan tafel werd nog amusanter, toen ik door de rest van het gezelschap ondervraagd werd over het Nederlands staatsbestel. Ja, we hebben een monarchie, een Koningin. Nee, die kiezen we niet. In de Grondwet staat dat er maar een familie is die het staatshoofd mag leveren en dat gaat bij erfopvolging. Nee, we kunnen de Koningin niet afzetten, ze bepaalt zelf wanneer ze vertrekt. Ja, ze heeft politieke invloed, ze wijst de informateurs aan en benoemt de kabinetsformateur. Nee, niemand mag over de gesprekken met de Koningin mededelingen doen. "Is dat bij wet geregeld?" "Nee, dat is gewoon een ongeschreven regel en daar houden de politici zich aan. Klap je uit de school en vertel je iets over je gesprek met de Koningin, dan verlies je je parlementaire zetel."

Inmiddels luisterde het hele gezelschap mee, vol ongeloof. "Is het waar dat de Koningin zich in een gouden koets verplaatst, voorgetrokken door paarden?" vroeg mijn tafeldame.

"Het lijken de Middeleeuwen wel!", riep de vriend van mijn gesprekspartner uit Florida. En hij vroeg me of ik wist van de "Sunshine"-regels in Florida. Ik stamelde wat over dat het in Florida altijd zonnig is en dat de staat zich als "Sunshine-staat" afficheert, maar dat ik geen idee heb wat die sunshine-regels inhouden.

"Wij hebben een andere cultuur dan in het oude Europa,"zei hij. Om het publiek goed te laten controleren hoe overheidsfunctionarissen werken, moet alle vergaderingen, waar beslissingen worden voorbereid of genomen, openbaar zijn en van te voren publiekelijk zijn aangekondigd. Dat geldt niet alleen voor bijeenkomsten van politici, maar ook bijvoorbeeld voor iemand die in een schoolbestuur zit en over de aanwending van overheidsgeld beslist.

"Je mag niet na een vergadering met zijn allen naar een café om door te praten over een te nemen beslissing. We nemen zelfs niet dezelfde taxi uit angst beschuldigd te worden van handjeklap."

Het openbaar ministerie voert een aktief vervolgingsbeleid. Regelmatig worden overheidsfunctionarissen veroordeeld, omdat ze buiten het zicht van het publiek afspraken maakten. De openbaarheidsbepaling is in de grondwet van Florida opgenomen en wordt de "sunshine-law" genoemd. "De bedoeling is schimmige deals achter gesloten deuren tegen te gaan en totale openbaarheid te creeren."

Ik moest plotseling aan een opmerking van een van de Tweede Kamerleden denken die onlangs een cynische kijk gaf op het belang van publieke controle, toen hem om commentaar gevraagd werd over de kabinets(in)formatie : "Ik ben altijd voor openbaarheid, maar deze week even niet." In Florida zou hij daar niet mee weg komen.

Hoe zou Nederland er uit zien als er een soortgelijke "daglicht"-bepaling in de Nederlandse Grondwet zou worden opgenomen? Ik denk dat de elite in Nederland die gewoon is achter de schermen met elkaar belangrijke beslissingen te nemen, zich met hand en tand tegen een dergelijk voorstel zou verzetten. "Kan niet, onwerkbaar. Nergens voor nodig. Omslachtig," ik kan de argumenten zo opsommen. Toch zijn er staten in Amerika, waar die totale openbaarheid wettelijk is afgedwongen. Een soort verreikende Wet Openbaarheid van Bestuur.

Bij het nagerecht werd mijn Nederlandse hart de dolksteek toegediend. Mijn gesprekspartner die me hoofdschuddend had aangehoord, eindigde het gesprek met de opmerking:

"Ach, eigenlijk vind ik het wel leuk dat er landen zijn die oude tradities en folklore in stand laten. Dan kunnen we in ons onderwijs laten zien van hoever wij gekomen zijn."

Sarah, een joodse vrouw is op zoek naar een Joodse man. Ze wil trouwen en een gezin stichten. Bij een supermarkt in Jeruzalem ontmoet ze Dudu, een Joodse man, vrijgezel en op zoek naar een langdurige relatie. Het klikt tussen de twee en ze gaan naar haar huis, waar ze sex hebben. Na de daad trekt Dudu zijn kleren aan en gaat naar huis om vervolgens nooit meer iets van zich te laten horen. Verdrietig gaat Sarah op onderzoek uit, want ze wil contact met Dudu blijven houden. Dan ontdekt ze de waarheid. Dudu is getrouwd, heeft kinderen, is Arabier en niet Joods. Haar wereld stort in. Ze zet haar verdriet in vechtlust om en stapt naar de politie, waar ze aangifte doet van verkrachting.

In Juli 2010 doet de rechtbank in Jeruzalem uitspraak.

Dudu wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf van achttien maanden. Daarbij overweegt de rechtbank dat hij door een listig samenspel van verzinsel Sarah zover heeft gekregen met hem naar bed te gaan. Zowel het feit dat hij getrouwd was als dat hij Arabier was, waren voor haar essentiele gegevens. Hij wist dat als hij eerlijk tegen haar geweest was, ze nooit met hem het bed had willen delen. Ze heeft in de sex toegestemd, omdat hij haar op een dwaalspoor had gebracht. In de redenering van de rechtbank is daardoor de toestemming van Sarah aan de sex komen te ontvallen en heeft zij dus tegen haar wil sex met hem gehad. "Verkrachting door bedrog" noemt de rechtbank het en Dudu verdwijnt achter de tralies.

"Zo beschermen we de samenleving tegen zoetgevooisde criminelen die onschuldige slachtoffers bedriegen tegen de allerhoogste prijs, die van hun lichaam en geest."

               Ik ben het niet met de uitspraak van de rechtbank eens. Elke man die een partner op basis van leugens en bedrog het bed in weet te praten, kan volgens de redenering van de rechtbank schuldig worden gevonden aan verkrachting en de bak indraaien. Heeft de partner niet ook een onderzoeksplicht? Komt het toestemmen in sex niet voor eigen risico? Ik vind niet dat het strafrecht in dit soort situaties een rol moet spelen. Had Sarah Dudu gedagvaard en een schadevergoeding geeist, omdat ze door zijn mooie praatjes het bed in was gepraat, dan kan ik me daar nog wat bij voorstellen, ook al geeft het wel een mate van juridisering van de samenleving aan die me niet aanspreekt. Vroeger zou je denken : wat stom, had ik maar beter uitgekeken, ik beschouw het als een betreurenswaardig fact of life, waar ik mee moet leren leven. Nu wordt de stap naar de strafrechter gezet. Ik ben benieuwd hoe lang het duurt voordat het Israelische voorbeeld in Nederland navolging gaat krijgen.

Open brief aan de informateurs: Kies voor een internationaal Nederland

Geachte heren Rosenthal en Wallage,

Sinds jaar en dag geniet Nederland groot respect in de wereld. We staan bekend als een vooruitstrevende handelsnatie, een pleitbezorger van vrijheid en mensenrechten en als een solidair land. Daarbij past de ambitie, om internationaal koploper te willen zijn in het aanpakken van de grote mondiale uitdagingen voor de 21ste eeuw. Een ambitieuze aanpak van de financiële-, voedsel-, energie- en klimaatcrises, in een tijd van verschuivende machtsverhoudingen door de opkomst van nieuwe economieën, moet de klassieke scheidslijn tussen Noord en Zuid doorbreken. Mensen in ontwikkelingslanden zoeken zelf ook mogelijkheden voor een nieuwe toekomst met gelijkwaardiger verhoudingen. Zij eisen economische zelfstandigheid op en verlangen een adequaat antwoord van ons op deze mondiale kwesties. Laten wij met durf en leiderschap die uitdaging oppakken, want dat biedt unieke kansen op een duurzame toekomst voor iedereen.

Wij vinden dat ieder mens het recht heeft op een veilige toekomst. Het is onrechtvaardig dat twee miljard mensen in armoede leven. Duurzame ontwikkeling wereldwijd is in het belang van Nederland. Onze welvaart en veiligheid hangt immers af van stabiliteit en maatschappelijke vooruitgang in de rest van de wereld.

Wij roepen u als informateurs op om van internationaal beleid een hefboom te maken die ontwikkelingslanden zelf in staat stelt om tot duurzame ontwikkeling te komen.

Dat betekent:

• Stimuleer dat bedrijven te investeren in duurzaamheid en het scheppen van werkgelegenheid in ontwikkelingslanden, dan leveren zij een belangrijke  bijdrage aan verantwoorde groei en vermindering van armoede.
• Stimuleer banken meer verantwoordelijkheid te nemen voor hun economisch handelen en stel minimumvoorwaarden ten aanzien van transparantie, milieu- en sociaal beleid, onder meer volgens de internationaal overeengekomen GRI- norm.
• Zorg dat banken en pensioenfondsen stoppen met investeren in bedrijven die verboden wapens maken of werken met kinderarbeid.
• Ga belastingontwijking tegen en pak belastingparadijzen aan. Bedrijven moeten hun maatschappelijke verantwoordelijkheid ook tot uitdrukking laten komen in hun wereldwijde transfer-pricing en fiscale beleid, met name met het oog op kwetsbare ontwikkelingslanden.
• Voer een ambitieus klimaatbeleid uit en houd vast aan de doelstelling om in 2020 de uitstoot van broeikasgassen met 30 procent terug te brengen. Klimaatverandering treft nu al honderden miljoenen armen in ontwikkelingslanden en dreigt de moeizaam opgebouwde bestaanszekerheid van kwetsbare mensen in deze landen in snel tempo weg te vagen.
• Maak internationale handel eerlijk en geef ontwikkelingslanden voldoende ruimte om hun opkomende sectoren tijdelijk te beschermen. Handelsakkoorden mogen bovendien de voedselzekerheid in ontwikkelingslanden niet in gevaar brengen.
• Maak mensenrechten echt leidend in het buitenlandbeleid, zet veel meer in op het voorkómen van conflicten en lever een grotere bijdrage aan VN-vredesmissies in Afrika. Op dit moment is minder dan twee procent van alle VN-blauwhelmen in Afrika afkomstig uit het Westen.
• Investeer onverminderd in ontwikkelingssamenwerking en werk samen met verantwoordelijke organisaties in het Zuiden: zij zijn goed in staat zelf hun rol en prioriteiten te bepalen. Werk samen met die overheden die zich inzetten voor betrouwbaar beter bestuur, armoedebestrijding en mensenrechten.
• Ondersteun burgers en maatschappelijke organisaties die corruptie tegengaan, de overheid controleren en de goede kant opduwen. Maatschappelijke organisaties zijn de drijvende kracht achter sociale verandering en zijn – naast markt en staat – onmisbaar voor een duurzame en rechtvaardige wereld.

Met vriendelijke groet,

- Joris Voorhoeve, voormalig minister van Defensie

- Herman Wijffels, hoogleraar Duurzaamheid en Maatschappelijke Verandering Universiteit Utrecht, voormalig CEO Rabobank, oud-bestuurder Wereldbank

- Erica Terpstra, voormalig Tweede Kamerlid VVD

- Boris Dittrich, voormalig fractievoorzitter D66

- Paul Rosenmöller, programmamaker

- Jeltje van Nieuwenhoven, fractievoorzitter PvdA Den Haag

- Tineke Lodders, voormalig Eerste Kamerlid en voormalig voorzitter CDA

- Doekle Terpstra, voorzitter HBO Raad

- Max van den Berg, voorzitter Evert Vermeer Stichting

- Lodewijk de Waal, voormalig voorzitter FNV en directeur Humanitas

- Peter Blom, directeur Triodos Bank

- Herman Mulder, voormalig ABN Amro, grondlegger Equator Principles en Worldconnector

- Awraham Soetendorp, rabbijn

- Yalcin Yagci, voorzitter Samenwerkende Moslim Hulp Organisaties

- Arjan Plaisier, scriba Protestantse Kerk in Nederland

- Gerard de Korte, bisschop van bisdom Groningen-Leeuwarden

- Henk van Hout, voorzitter Raad van Kerken in Nederland

- Edith Snoey, voorzitter Abvakabo FNV

- Cees Korvinus, voorzitter VARA

- Elena Simons, creatief leider Wonder

- Heleen Mees, publicist

- Naema Tahir, Worldconnector en publicist

Een verlenging van mijn werkvisum mag van de Amerikaanse overheid niet in Amerika worden aangevraagd. Ik moet dat ergens in het buitenland doen, maakt niet uit waar.

Ik kies voor Nederland. Mijn aardige werkgever Human Rights Watch betaalt mijn ticket en ik vlieg naar Amsterdam.

Sindsdien ben ik in handen van bureaucraten gevallen.

Je kan niet zomaar een afspraak op het Amerikaans Consulaat maken. Je moet eerst een telefonische afspraak maken. Nadat je je door een keuzemenu doorgeworsteld hebt, krijg je een datum en een 'timeslot' toegewezen. In mijn geval een week later. Wanneer ik die dag naar het Consulaat kom, duurt het uren, voordat ik door de consul geinterviewd word. Eindelijk aan de beurt blijkt het interview uit een vraag te bestaan. Of ik in Amerika wil werken en wat mijn functie is. De stapel documenten die ik bij me heb, worden nauwelijks bekeken. Mijn paspoort moet ik inleveren, want daar wordt mijn visum in afgedrukt. Mijn huis staat hemelsbreed 200 meter van het Consulaat.

"Nee, u mag het paspoort niet komen ophalen. Wij mogen het alleen opsturen."

Van wie dit allemaal niet mag, blijft onduidelijk, maar ik leg me er bij neer. Ik vertrouw erop dat de post zijn werk goed zal doen.

Terwijl ik daags later voor besprekingen in Den Haag ben, komt de postbode bij mij thuis langs en laat een briefje achter dat ik mijn paspoort kan komen ophalen. Niet dezelfde dag, noch in het weekend, maar pas de week erop, wanneer ik in Brussel werk. Angstig dichtbij nadert de datum van mijn terugreis naar New York, en ik heb mijn paspoort nog niet.

In Brussel moet ik een presentatie voor de COHOM houden, een overleg- en adviesorgaan van de Europese Raad op het gebied van de mensenrechten. Alle 27 EU-lidstaten zullen zijn vertegenwoordigd. Keurig te vroeg meld ik me bij de balie van het Justus Lipsius-gebouw in Brussel.

"We moeten u registreren, mag ik uw paspoort?" vraagt de baliemedewerker.

Dat heb ik dus niet. Mijn nieuwe Nederlandse rijbewijs wordt niet erkend als geldig identificatiemiddel. Daar sta ik dan.

"Regels zijn regels. Ik mag u niet binnenlaten."

Uiteindelijk moet de Spaanse voorzitter van de vergadering naar beneden komen en nood-formulieren invullen, toezeggen me constant in het oog te houden en er persoonlijk voor garant staan dat ik na de vergadering meteen weer het gebouw verlaat. Hij moet dat dan weer op een formulier aantekenen. Inmiddels voelt het alsof ik van terroristische activiteiten word verdacht.

Buiten schijnt de zon. Alsof ik na de vergadering nog langer in het saaie kantoorgebouw zou willen ronddolen. Maar goed, die horde is genomen en de vergadering wordt een succes. In alle opwinding doe ik mijn rijbewijs niet in mijn portemonnaiee terug maar in mijn jaszak. Oei, dat zou me duur komen te staan.

Terug in Amsterdam wil ik meteen mijn paspoort ophalen. Door mijn Brusselse ervaring besef ik hoe belangrijk het is om mijn paspoort te hebben. Zonder paspoort met visum kan ik niet naar huis, naar New York. Dan blijkt dat Nederland sluipenderwijs verandert. Een drietal postkantoren waar ik normaal gesproken een pakketje zou kunnen ophalen, is opgeheven. Ik fiets nu naar een sigarenwinkel annex postkantoor ver van huis. Het is heerlijk weer en wat is er fijner dan in de zon door het mooie Amsterdam te fietsen. Ik laat mijn jas thuis. Goedgeluimd ga ik op weg.

Aan de baliemedewerker laat ik de aankondiging van de Post zien dat er een aangetekende brief voor me ligt te wachten.

"Mag ik uw paspoort zien?" vraagt de meneer.

Ik wijs hem erop dat mijn paspoort in de enveloppe zit die hij in zijn hand houdt, tartend dicht bij. Ik zou hem zo uit zijn hand kunnen grissen en snel openmaken. Maar ik ben beschaafd opgevoed en hou me in.

"Hebt u een ander legitimatiebewijs bij u?", vraagt hij.

Ik zoek in mijn portemonnaiee. Stom, stom, geen rijbewijs.

"Dan mag ik u de enveloppe niet meegeven. Dat zijn de regels en daar moet ik me aan houden."

"Maar kunt u de enveloppe dan niet openmaken? Dan ziet u dat het mijn paspoort is."

"Nee, ik mag geen poststukken openen. Ook dat is tegen de regels."

Hij vraagt me opzij te stappen, zodat hij de volgende klant kan helpen.

Daar sta ik dan. Zal ik helemaal naar huis terug fietsen om mijn rijbewijs op te halen?

De rebel in mij zegt dat ik weer in de rij moet gaan staan. Wanneer ik weer aan de beurt ben, hervat ik de discussie. Maar hij geeft geen krimp.

"Ik heb de regels niet gemaakt, ik voer ze alleen uit. Als ik me niet vergis, meneer Dittrich, hebt u als Kamerlid de nieuwe Postwet goedgekeurd. Het zijn uw regels die ik uitvoer," reageert hij geergerd.

Mijn hartslag gaat omhoog. Het liefst zou ik hem over de balie willen trekken, maar ik besef dat me dat niet verder helpt. Is dit de vrucht van mijn wetgevende arbeid?

Retired former American general and Nato commander John Sheehan testified for the Senate Armed Services Committee on March 18 and tried to rewrite history.

The gays are to blame, he suggested in the hearing about 'Don't ask, don't tell'. The presence of gay troops in the Dutch military had depleted the forces morale and that's why they failed to prevent the Srebrenica massacre in 1995. He even told the Senate Committee that the former Dutch General of the UN Peace keeping force Dutchbat had told him so. "Part of the problem was that gays are serving in the Dutch Army," Sheehan claimed.

As a former member of the Dutch parliament and spokesman on the parliamentary investigation to the Srebrenica massacre I was astonished to hear the former general's paranoid homophobic concoctions. Many expert witnesses were heard during the public hearings. None of them ever hinted at sexual orientation as a relevant factor.

The conclusion of the Dutch parliamentary investigation was that no one else than Ratco Mladic, the mastermind of the July 1995 massacre, was to blame for the killings of more than 7,000 muslim men and boys. Mladic was the Bosnian Serb military commander during the war in Bosnia. He is indicted by the International Criminal Tribunal for the Former Yugoslavia (ICTY) on charges of genocide and crimes against humanity for his role in the massacre after the fall of safe heaven Srebrenica. It was the worst atrocity on European soil since the holocaust during the Second World War.

Mladic is still a free man. Human Rights Watch has often called for his arrest and surrender to the ICTY in the Hague. No impunity for war criminals.

But somehow this message does not resonate with former general Sheehan. No word about Mladic. No outrage that he is still at large while more than 7,000 men and boys were executed. No, former general Sheehan conveniently found a scapegoat, easy to target : it's the gays who are to blame.

Needless to say that the Dutch ministers of Defense and Foreign Affairs issued statements of disbelief and shock. Also the Dutch former general who was supposedly Sheehan's source, dismissed his testimony as nonsense.

Sheehan's remarks are a disgrace to gays and to the Dutch military. Since decades the Dutch military is recruiting soldiers based on their physical and mental capability irrespective of their race, sexual orientation or religious belief.

When I was member of the Standing Committee of Foreign Affairs and Defense I visited the Dutch troops in Afghanistan. In Kabul the Dutch worked closely together with the American forces. Not one American military with whom I spoke criticized their Dutch comrades because some of them happened to be gay or lesbian, while they were jointly serving the interest of the international community by fighting the Taliban. On the ground only their performance counts. But in the American domestic 'Don't ask, don't tell' discussion political opinions cloud an unbiased account of reality. It is about time that Don't ask, don't tell will be repealed. There is no basis for an argument that the Dutch or British troops perform less, because their armies respect non-discrimination and equality, principles that should be dear to the American public.

         In the Washington Congressional Cemetery there is the famous gravestone of Leonard Matlovich, a former openly gay military who died in 1988. The text reads :

"When I was in the military they gave me a medal for killing two men and a discharge for loving one."

When will the 'Don't ask, don't tell' hypocrisy be over? When will the American Congress come to its senses and rewrite history?

Vanmiddag hoorde ik dat Hans van Mierlo in Amsterdam is overleden. Hij heeft een significante rol in mijn leven gespeeld. Als 11 jarig jongetje zag ik Hans op onze zwart-wit tv. Hij wilde het Nederlandse politieke bestel laten ontploffen. Weg met de verzuilde samenleving, maar rechtstreekse macht voor de kiezer. Bijvoorbeeld een rechtstreeks gekozen minister-president. Het was radicaal en on-Nederlands. D66 kwam in een klap met 7 zetels in de Tweede Kamer. In die tijd was dat ongekend. Hans heeft door zijn verschijning, zijn eloquentie en zijn ideenkracht mijn interesse in de politiek gewekt. Pas later, aan het eind van mijn studententijd ben ik actief voor D66 geworden. Dat kwam door Jan Terlouw, maar ook door Hans van Mierlo. Zij beiden inspireerden mij. Begin jaren negentig nodigde Hans mij uit met hem te komen praten in een Italiaans restaurant in Amsterdam. Niet lang daarna besloot ik mijn carriere als rechter op te geven, stelde me kandidaat en werd ik in de Tweede Kamer gekozen. Daar heb ik hem als de maker van Paars meegemaakt. Dankzij zijn volharding is de regeringscombinatie PvdA-VVD-D66 realiteit geworden. De vanzelfsprekendheid van het CDA aan de macht was voorbij. Iets dat daarvoor voor onmogelijk werd gehouden. Hij heeft het politieke moment dat na de verkiezingen was ontstaan, ten volle benut. Daar was durf en visie voor nodig. Wat ik het meest in Hans bewonderde was de gave van het woord. Wat kon die man praten! Zijn congrestoespraken zaten vol kwinkslagen, visies op de verhoudingen in de wereld en als constante factor zijn passie, de verbetering van de democratie. Als je als partijlid naar zijn speech had geluisterd, ging je vol energie en hernieuwd idealisme naar huis. Nadat ik in 2003 fractievoorzitter werd en de partij in het kabinet Balkenende II binnenloodste, heb ik gevraagd - en ook ongevraagd- adviezen van hem gekregen. Hij was toen niet meer actief in de politiek, maar voelde haarfijn aan wat er speelde. Voor hem was het soms moeilijk om bepaalde ontwikkelingen vanaf de zijlijn gade te slaan. Als voorbeeld noem ik het referendum over de Europese Grondwet. Hans was een echte Europeaan en het deed hem verdriet dat de meerderheid van de nederlandse bevolking de Grondwet afwees. De laatste keer dat ik hem sprak was op 19 December jl. Ik was toen even over uit New York en Hans nodigde me bij hem thuis aan de Herengracht uit. We hebben lang zitten praten. En nauwelijks over politiek, maar we haalden herinneringen aan prive-zaken op en spraken over boeken, literatuur, kunst, Europa, mijn werk. Dat gesprek heeft diepe indruk op me gemaakt. Ondanks dat zijn gezondheid niet al te best was, was hij ontspannen en levenslustig. De Nederlandse samenleving verliest een groot man die als een geen ander zijn voetsporen in de parlementaire geschiedenis van de 20e eeuw heeft achtergelaten. Ik wens Connie, zijn kinderen en kleinkinderen en al zijn dierbaren veel sterkte. Respect!

Het Empire State Building is gevangen in een sneeuw storm. Ik kijk uit het raam van mijn kantoor en kan nog net zien hoe de gele taxi's diep beneden me voortploeteren over 5th Avenue.  Human Rights Watch gaat eerder sluiten vandaag, want de kans is aanwezig dat later op de middag de treinen niet meer rijden. Het natuurgeweld maakt een zware inbreuk op het normale leven. Ik woon in New York. Dat heeft veel voordelen, maar ook nadelen. Een ervan is dat ik niet mag stemmen tijdens de gemeenteraadsverkiezingen. Ik sta namelijk niet meer in Nederland ingeschreven. Voor de kamerverkiezingen van 9 juni 2010 is dat gelukkig anders, omdat ik uiteraard de Nederlandse nationaliteit behouden heb.

De storm beukt met kracht tegen de ramen van mijn kantoor. Ik zit op zo'n 200 meter hoogte en zie de sneeuw tegen het glas zwiepen. Het gebouw wiegt mee in de wind. Ik realiseer me dat ik sinds 1975 nooit een gemeenteraadsverkiezing heb gemist. Vanaf 1980 heb ik voor elke verkiezing voor D66 campagne gevoerd. Folders uitgedeeld op de markt, affiches geplakt, en later toespraken gehouden. De opwinding voorafgaand aan verkiezingen gaat nu grotendeels aan me voorbij. Het nieuws volgen via internet is toch afstandelijk en minder direct. Ik zou nu best in Amsterdam de straten af willen struinen met het campagneteam en toeleven naar 3 maart. Als het niet sneeuwt tenminste.

"Je moet naar het kamerdebat over Uruzgan kijken," mailde een politieke vriend van me. Ik zat net te bellen met Europa om aandacht te vragen voor de situatie in Kenia. Daar zwepen religieuze leiders de plaatselijke bevolking op homo's op te pakken.  Een woedende menigte probeerde iemand in brand te steken en overgoot hem al met bezine. Net op tijd greep de politie in door het slachtoffer te arresteren. Daarna probeerde de menigte het politiebureau in brand te steken. Met traangas werd men uiteengedreven. Uruzgan? Tussen mijn telefoontjes en vergaderingen door klikte ik de website aan die live het Kamerdebat brengt.

Ik zie opgewonden Kamerleden achter de interruptie microfoon en ministers die krampachtig proberen eenheid uit te stralen. Het debat gaat niet zo zeer over Uruzgan, maar of minister Bos wel of niet wist dat er op een bepaalde datum een brief  van de NAVO zou komen. Grote opwinding in Den Haag. Gaat het kabinet vallen?

De opwinding doet me denken aan 4 jaar geleden, toen we in de Kamer over Uruzgan debateerden. Ik realiseer me hoeveel er in tussentijd is veranderd. Bush maakte plaats voor Obama. Nederland is al 4 jaar in Uruzgan bezig, een groot aantal militairen heeft zijn leven gegeven om in de Afghaanse provincie verlichting te brengen. Veel burgerslachtoffers zijn er gevallen door onzorgvuldig ingrijpen van Navo troepen. President Obama maakt een einde aan de oorlog in Irak en brengt extra troepen over naar Afghanistan. Hij organiseert een groot offensief om de Taliban de kop in te drukken. De Navo vraagt Nederland wat langer in Uruzgan te blijven en een trainingsmissie te verzorgen, maar de PvdA wil hoe dan ook weg uit Uruzgan. Op 3 maart zijn er gemeenteraadsverkiezingen in Nederland.

Tja. Ik kijk uit mijn raam, zie een zacht zonnetje over het Rockefeller Center schijnen. Diep beneden me raast het verkeer over 5th Avenue. Wonen in New York en werken in een internationale gemeenschap plaatst Nederland en het Nederlands parlement in perspectief. De telefoon gaat. Iemand uit Kenia aan de lijn. Ik klik het Kamerdebat weg. First things first. Vanavond kijk ik wel met gepaste belangstelling in de Nederlandse digitale kranten wat de conclusie van het Kamerdebat is geworden.

I am  not a virus, I am a human being

These words were spoken by Clemens Ruland, the first man living with HIV who passed the border with the US after president Obama had lifted the HIV travel ban. Together with the Dutch cultural attaché Ferdinand Dorsman I welcomed Clemens Ruland with his partner at JFK airport on January 7, 2010.

"I did not know the US banned people living with HIV from entering the country", an airport official said, while we were listening to Ruland answering questions from the media. "As American I feel ashamed, but I am glad the ban has been lifted."

The HIV travel ban had been installed 22 years ago and was a result of fear and ignorance. The American congress presumed it protected the American public by putting HIV on the list of communicable diseases which form a threat to public health. Ironically enough Ruland, a Dutch citizen, told the media he had had an American lover in the nineties and was infected with the virus in New York. Human Rights Watch campaigned for years to get the travel restrictions for people living with HIV lifted. In several reports we proved that the ban was counterproductive for public health. It created a negative image around disclosing one's HIV status and was an incentive for people not to get tested or ask for counseling. For travelers to the US it was also an incentive to lie about one's HIV status. There are cases documented of people who were arrested at the border after custom officers searched their hand luggage and found medication related to HIV/AIDS. They were deported to their country of origin. This did not only happen to tourists or business men but also to refugees who asked for asylum in the US. Deporting them back to their country of origin or a third country which could not guarantee the safety of the person, was of course a serious violation of human rights standards. Human Rights Watch called the HIV travel ban a discriminatory measure stigmatizing people living with HIV.  Also UNAIDS and the WHO had repeatedly called on the US government to lift the ban. So finally on January 7, 2010 Clemens Ruland and his partner stepped from the KLM plane and entered the US legally as a person living with HIV and not as a virus to be deported. See the interview with Ruland, his partner and me at Democracy Now, dated January 8, 2010 in the talkshow of Amy Goodman. www.democracynow.org

Today is the international day of human rights. Everywhere in the world the signing of the Universal Declaration of Human Rights is celebrated. Human Rights Watch and other non governmental organizations decided to hold a panel discussion in the building of the UN in New York. Theme : human rights violations and sexual orientation, gender identity. Sweden, Argentina, Croatia, Brazil, France, the Netherlands and Norway hosted the event. Human rights defenders from India, Uganda, the Philippines, Honduras and Zambia took the floor and shared with the audience their experience as gay, lesbian or transgender person. Why do politicians in Uganda want to introduce the death penalty for 'aggrevated homosexuality'? Who put in their head to criminalize people who know that someone is homosexual but who failed to report this crime to the police within 24 hours (3 years imprisonment!). The answer : conservative Christian groups from the US sent money and people to influence Ugandan politicians. They spread incorrect ridiculous information, such as that gay people do not deserve the same rights as heterosexuals. And thus gays are dehumanized. And the draconic law proposal is now being discussed in the Ugandan parliament. The moderator asked the audience (45 states were represented; about 250 people attended the meeting) Who wants to ask a question? I looked to my side and saw the priest of the Holy See waiving to the moderator. Dead silence. Everyone listened. What would the representative of the Pope have to say? "Mr moderator, I do not want to ask a question, I want to make a statement." I saw several human rights defenders look at each other. Probably they remembered how Pope Ratzinger compared homosexuality with the climate change and called it a major threat to human kind. This was one year ago. But this december 10, 2009 the Vatican had a nice surprise for gays, lesbians, bisexuals and transgender people. " We are against human rights violations of homosexual persons. We are against discriminatory penal laws for homosexuals. We call upon all States to treat homosexuals with dignity and respect." This is a historical statement.  For a few seconds it was quiet, very quiet. then the moderator gave me the floor. I applauded the decision of the Holy See to share the idea that human rights are universal and thus also apply to homosexuals. I asked the panelists for a response. The defenders from Uganda and Honduras were grateful. "We will use these words against religious leaders in our countries who hide behind the Vatican and make homophobic statements. From now on we will cite the Vatican and show them they preach against the policy and views of the Pope." Today is one step forward to equal rights for all.

It is not so strange as it seems to mention Brooklyn and Suriname in one title. Today I rode my bike to the Brooklyn Museum of Art to attend a lecture of the Surinam author Cynthia Mc Leod. She started her speech with a historical oversight. 400 Years ago the Dutch West Indies Company sent its captain Henry Hudson to the West in order to find a passage to India. A little adrift he discovered Manhattan. Several years later Dutch settlers founded the village of Breukelen across the water from Manhattan. Breukelen became Brooklyn. And today Cynthia Mc Leod explained to the American audience how Suriname fits into the picture. In the 17th Century the British took over the authority of Manhattan. Peter Stuyvesant, the Dutch one legged- governor wanted to fight them but the Dutch population did not. They didn't want their houses burned and their men slaughtered in a war. Stuyvesant was disappointed. He complained in letters to the Dutch West Indies Company, the first multinational in the world. Back home the Dutch were furious and declared war to the British. Also in the Dutch province of Zealand folks were outraged. They sent several war ships to Guyana, where the British had started sugar plantations. They seized the plantations and used its revenues. The sugar plantations were very profitable. Per year about 100,000 kilo sugar was shipped back to Vlissingen (Flushings) and Amsterdam. In comparison : Manhattan was bought from the American Indians for 60 guilders. At the end of the British-Dutch war both parties agreed : status quo. The Dutch will keep Suriname, the British Manhattan. At the time this was seen as a good deal for the Dutch. Suriname had sugar and gold. Manhattan had beavers, spices and nuts. Cynthia Mc Leod is a very rousing speaker. She knows how to captivate her audience. She described the life of Elisabeth Samson in the 18th century. Elisabeth was the first free negress in Suriname, a millionaire who married a white man and broke with all conventions. I was lucky. I bought  the last copy of "the free negress Elizabeth". Cynthia Mc Leod was kind enough to write a personal note in it. I am looking forward to reading it.

Voyage for Human Rights Marks Hudson  Anniversary

Sailing Hudson Route in Honor of 400 Years of Tolerance

(New York, September 2, 2009) The Dutch organization Miles4Justice will sail a yacht in honor of Human Rights Watch into New York Bay on September 8, 2009, concluding a 1,000-mile journey as part of the NY400 Holland on the Hudson celebration.

The voyage down the Atlantic coast replicates the northern leg of Henry Hudson's original voyage, and Miles4Justice will dock in New York 400 years to the day after Hudson first arrived in 1609. The week's events celebrate the openness, tolerance, and free spirit of the Dutch pioneers who settled New Amsterdam, and mark 400 years of Dutch-American friendship.

"Miles4Justice's journey is an unconventional but wonderfully appropriate way to focus international attention on Human Rights Watch and the work we do to end abuses worldwide," said Carroll Bogert, associate director of Human Rights Watch. "We're opening an office in the Netherlands later this year to support and encourage the Dutch traditions of tolerance and support for human rights."

Human Rights Watch is an independent organization dedicated to defending and protecting human rights, working in more than 80 countries. Through its research and advocacy, Human Rights Watch works to expose human rights violations around the world, to give voice to the oppressed, and to hold oppressors accountable for their crimes.

Human Rights Watch does not accept government funding and instead relies on individuals and foundations for financial support. The Miles4Justice sailing team will present Human Rights Watch with a donation from people in the Netherlands, who pledged financial support through the Miles4Justice Foundation for each mile the yacht sailed.

 

"The crew share a passion not only for sailing, but for protecting human rights worldwide, reflecting Human Rights Watch's 30-year legacy of bringing greater justice and security to people around the globe," said one of the Miles4Justice founders, Dr. Geert-Jan Alexander Knoops, a professor of international criminal law and one of the original defense lawyers for the International Criminal Court in The Hague. "We hope the funds we raise will help Human Rights Watch continue its work documenting abuses and helping people to seek justice."

Knoops and his wife, Carry Knoops, a human rights lawyer and co-founder of Miles4Justice, were among the sailing team. The volunteer crew of amateur and professional sailors also includes members of the Royal Netherlands Marine Corps Special Forces Unit who have been on assignment in various international peacekeeping operations. Miles4Justice uses sailing projects to focus on human rights.

For more on the work of Human Rights Watch, please visit:
http://www.hrw.org/

For more on the work of Miles4Justice, please visit:
http://www.miles4justice.com/

For more on the NY400 Holland on the Hudson events, please visit:
http://www.ny400.org/

For more information, please contact:
For Human Rights Watch:

In New York [in Amsterdam from September 2-6], Boris Dittrich (Dutch, English, German): +1-212-216-1280; or +1-917-535-3863 (mobile)

In Brussels, Maya

Tijdens de door de Tweede Kamer georganiseerde hoorzitting passeerde een stroom insprekers de revue.

Veel genodigden begonnen te zeggen dat Nederland natuurlijk de vrijheid heeft om "nee" tegen de missie naar Uruzgan te zeggen.

Om vervolgens uitgebreid uiteen te zetten dat het prestige van de Europese Unie door een "nee" wordt geschaad. Dat de NAVO te kijk zou staan. De meeste van deze genodigden komen uit militaire kringen, NAVO, Europese Unie of uit Afghanistan zelf..

Als je hun redeneertrant zou volgen, zou je het parlement gewoon moeten overslaan. Zodra de regering in internationaal verband besprekingen begint over een mogelijke missie, zwem je in de fuik. Want als het parlement aan het eind van de rit "nee" zegt, is er imagoschade.

Wat is hier nog de rol van de Nederlandse volksvertegenwoordiging? Na het drama in Srebrenica heeft de Nederlandse Tweede Kamer een parlementaire enquete georganiseerd. Bert Bakker van D66 was er de voorzitter van. Eén van de hoofdconclusies was dat de Tweede Kamer te weinig serieus naar de toen voorliggende voorstellen had gekeken. Na druk van de internationale gemeenschap, de media, NGO's ging de Tweede Kamer op basis van goede bedoelingen akkoord. Dat nooit meer, was één van de lessen. En nu zie ik toch weer een zelfde soort beweging ontstaan. Kofi Annan, Amerikaanse en Europese politici, militairen : ze willen dat we gaan. Vanwege de toekomst van de NAVO, het prestige van de internationale gemeenschap.

Maar als er doorgevraagd wordt : hoe gaat het nu in Uruzgan, en is de wederopbouwmissie uitvoerbaar, dan worden de teksten erg voorzichtig. "Het wordt een lastige missie, wie A zegt moet B zeggen, er moet wel doorgepakt worden, er zullen doden vallen, het is natuurlijk een vechtmissie, wederopbouw zal er nauwelijks plaats kunnen vinden, het onderscheid tussen Enduring Freedom en ISAF is vaag, het zal lastig zijn voor de bevolking om verschil tussen vechthandelingen te zien, de eerste jaren zullen er geen resultaten worden geboekt etc."

Na generaal-majoor van Kappen die me vertelde dat hij 8 jaar geleden in Afghanistan was geweest en nooit Uruzgan had bezocht en zijn informatie van de NAVO had gekregen, kwam de oorlogsjournalist Arnold Karskens. Hij was begin januari 2006 nog in Uruzgan. En maakte klip en klaar duidelijk dat deze wederopbouwmissie geen kans van slagen heeft. "Maar als je er wil gaan vechten, dan zit je goed".

Het was een schokkend betoog na alle verhalen over hoe goed het is om "ja" tegen de missie te zeggen. Voorzitter Henk de Haan raakte van slag. "U bent hier niet om de Tweede Kamer de les te lezen". Hij wilde niet discussieren over de vraag, waarom de Tweede Kamer op voorspraak van Defensie het werkbezoek van een aantal Kamerleden had afgeblazen, terwijl Karskens juist vond dat een bezoek mogelijk was. De Haan verweet Karskens dat hij zo negatief was. De oorlogsjournalist liet zich niet muilkorven. Hij antwoordde :  "Ik ben niet negatief, ik beschrijf de feiten, nuchter zoals ze zijn."

Kijk, daar hebben we behoefte aan. Voorbij de goede bedoelingen zullen we een gewetensvolle afweging moeten maken.

De Tweede Kamer is weer begonnen na een woelige recesperiode. Het woord "Afghanistan" zoemt door de wandelgangen. "Ik weet dat D66 tegen de missie naar Afghanistan is", vroeg een van de portiers, "maar waarom eigenlijk?"

Wij geloven niet dat de door de regering voorgestelde missie naar de provincie Uruzgan een redelijke kans van slagen heeft. Ja, de regering heeft goede bedoelingen en het beste met Afghanistan voor, maar D66 vindt dat Nederland onze goed getrainde militairen alleen moet inzetten voor missies met een haalbaar doel. In Uruzgan, waar de bevolking onderling sterk verdeeld is, en de Amerikaanse militairen die er nu gelegerd zijn, haat en bestrijdt, zouden onze Nederlandse militairen voornamelijk bezig zijn met hun eigen bescherming. Daarom kunnen ze geen serieuze rol spelen bij het bestrijden van terreur of bij het opbouwen van het gebied. De Nederlandse militairen worden in de compound van de Amerikanen gehuisvest. Zij dragen uniforms die nauwelijks van die van de Amerikanen te onderscheiden zijn. De kans is levensgroot dat de haat tegen de Amerikanen ingewisseld wordt door haat tegen de Nederlanders. Het is naïef om te denken dat het de ca. 1200 Nederlandse militairen gaat lukken om de Taliban en Al Qaida strijders effectief aan te pakken. De Amerikanen is dit met grof geweld in 4 jaar niet gelukt. Zolang drugsbaronnen, warlords en terroristen de dienst uitmaken in deze arme provincie, zal er van opbouw geen sprake kunnen zijn. De missie van de Amerikanen in Uruzgan is mislukt. President Bush trekt zijn troepen terug. Waarom moeten wij dan die missie overnemen zonder kans op succes?

Zelf ben ik een voorstander van de NAVO. D66 heeft dan ook andere NAVO-missies van Nederlandse militairen in Afghanistan gesteund. Bijvoorbeeld in het Noorden van het land, waar de omstandigheden sterk verschillen van die in Uruzgan. D66 heeft ook voor de hulpverlening aan het land met een bedrag van 250 miljoen euro gestemd. Nederland is een van de grootste donoren. Wederopbouw van Afghanistan is van groot belang. Voor de bevolking daar, maar indirect ook voor het westen. Maar een goede NAVO-bondgenoot mag ook een kritische bondgenoot zijn. Dat is zelfs nuttiger dan blind achter Washington en Brussel aan te lopen. Het Nederlandse leger moet onder de Nederlandse democratische controle blijven vallen. Ik ben dan ook niet gevoelig voor het argument dat we niet meer terugkunnen, omdat andere NAVO-bondgenoten op ons zouden rekenen. Opvallend overigens is dat er op de Britten na geen andere Europees NAVO-land in Uruzgan actief wil zijn.

Door met ons afwijzende standpunt naar buiten te gaan heeft D66 er voor gezorgd dat de NAVO-landen beseffen dat de Uruzgan-missie geen gelopen race is. De fractie van D66 neemt haar parlementaire werk serieus. De NAVO-landen zijn democratieën. En in een democratie mogen volksvertegenwoordigers het niet eens zijn met voorstellen van de regering. Het argument van de rijdende trein kan ons niet tegengeworpen worden. En dreigen met economische sancties of voorspellen dat er in Den Haag en Amsterdam op straat slachtoffers door terreur gaan vallen als we de missie naar Uruzgan niet steunen, werkt averechts. Ik wil graag mijn solidariteit met Afghanstan betuigen. Maar niet door een missie te steunen die geen redelijke kans van slagen heeft. Aan zo'n missie wil ik de Nederlandse militairen niet bloot stellen.

Vanmorgen zag ik Wouter Bos in het tv-programma Goedemorgen Nederland. Het gesprek ging voor een belangrijk deel over Afghanistan. Na LPF, SP en GroenLinks heeft de fractie van D66 stelling genomen tegen de voorgenomen missie naar Uruzgan. Een “wederopbouwmissie” in een gebied dat nog zo instabiel is, kán namelijk niet slagen. Dan wordt er niet aan wederopbouw gedaan, maar komt het neer op oorlogvoering tegen de Taliban. En daar is de voorgestelde missie niet voor bedoeld en ook niet voor geschikt. Zo’n missie moet je niet willen, vindt D66.
Afgelopen vrijdag is de fractie unaniem tot die conclusie gekomen, nadat we weken bezig zijn geweest ons goed te informeren. Nu vinden Wouter Bos van de PvdA, maar ook Hans van Baalen van de VVD, dat wij dat wel mogen vínden maar niet mogen zéggen. Eerst moet de regering met een voorstel komen. Ik snap daar niets van. Willen Bos en Van Baalen het parlement een pleister op de mond plakken? Moeten we nog wekenlang een toneelstukje opvoeren terwijl we het eigenlijk al weten?

Ik vind het juist belangrijk om het kabinet te laten zien waar de fractie van D66 staat. Dan kunnen ze daar in hun besluitvorming rekening mee houden. Bovendien, als wij nu stijf de kaken op elkaar zouden houden, laten we ook onze partners in de NAVO langer dan nodig in het ongewisse. Dan krijgen we straks weer het argument dat de trein al rijdt en Nederland daar niet meer vanaf kan springen.

Dat zie je nu al een beetje gebeuren. Jaap de Hoop Scheffer, de Secretaris-Generaal van de NAVO, vindt dat Nederland de missie nu al niet meer kan afwijzen zonder internationaal een slecht figuur te slaan. Dat lijkt mij een slecht argument om militairen op een missie te sturen die je niet ziet zitten. Maar nu gaan mensen zich natuurlijk ook de vraag stellen of de regering soms al toezeggingen heeft gedaan vóórdat het Parlement de missie heeft goedgekeurd. Die indruk wordt ook al gewekt door The Economist, die begin november al zonder enig voorbehoud schreef dat de Nederlandse militairen naar Uruzgan toegaan. Kennelijk heeft De Hoop Scheffer zich al rijk gerekend met de missie. Hij heeft lang in de Tweede Kamer gezeten. Hij zou toch moeten weten dat de Nederlandse volksvertegenwoordiging er niet voor spek en bonen zit.

Het was een heftige week in politiek Den Haag.

Allereerst was daar het debat met Rita Verdonk over het onvolledig en onjuist informeren van de Tweede Kamer m.b.t. Congo. Ondanks eerdere ontkenningen bleek dat de Nederlandse autoriteiten wel degelijk aan Congo en andere landen hadden laten weten dat Nederland ex-asielzoekers terug stuurt. In het debat heeft Verdonk ruiterlijk toegegeven dat ze fout zat. Vervolgens legde ze duidelijk uit hoe de IND in het vervolg te werk zal gaan. De motie van mijn collega Ursie Lambrechts om inzage te krijgen in de onderliggende stukken van de landsberichten, werd met grote meerderheid aangenomen, evenals haar motie om een onafhankelijk toezicht te organiseren op alle terugkeeractiviteiten. Voor mij stond het daarom na het antwoord van Verdonk vast dat zij over deze kwestie niet zou hoeven af te treden. Om met mijn PvdA-collega Klaas de Vries te spreken, die dit zei, toen hij ten tijde van de vuurwerkramp in Enschede minister van Binnenlandse Zaken was : de minister moet nu niet aftreden, maar optreden! Overigens blijft de IND (Immigratie- en Naturalisatiedienst) een bron van aanhoudende zorg. Die blijven we dan ook goed in de gaten houden.

De fractie heeft vandaag de zoveelste vergadering over Afghanistan gehad. We hebben ons in de voorbije periode breed laten informeren over de situatie in Uruzgan, de provincie waar de ISAF-missie om de Afghanen te helpen met wederopbouw, mogelijk naar toe zou gaan. We kwamen na afweging van alle informatie tot de slotsom de missie niet te steunen. Uruzgan is het hartland van de Taliban. De stammen zijn in onderlinge conflicten verwikkeld, de Amerikanen hebben grote moeite de provincie onder controle te krijgen. Er zijn honderden Talibanstrijders aanwezig. De situatie aldaar is dus absoluut niet geschikt om aan wederopbouw te beginnen. Zo'n missie heeft geen goede kans van slagen. Maandag 19 december vergadert het kabinet over de vraag of Nederland mee moet doen aan de ISAF-missie. Ik ga er van uit dat het kabinet met het standpunt van de D66-fractie rekening houdt. Wat mij betreft kan Nederlandse deelname aan een wederopbouwmissie, zoals die van ISAF, alleen met een breed draagvlak in het parlement, van start gaan.

                          Tussen de moeilijke politieke afwegingen door heb ik gelukkig deze week ook nog tijd gevonden om Joke Kranenburg bij te staan. Zij is de weduwe van Arie Kranenburg, de politieman die door de RAF-terrorist Knut Folkerts in 1977 in Utrecht werd vermoord. Kranenburg probeerde Folkerts te arresteren en dat werd hem noodlottig. Folkerts werd voor de moord tot 20 jaar gevangenisstraf veroordeeld en vervolgens aan Duitsland uitgeleverd. Daar had de RAF-terrorist nog meer mensen vermoord. Hij werd er tot levenslang veroordeeld. Nederland bedong dat hij zijn Nederlandse straf aldaar zou ondergaan.

Tijdens de moord hadden Joke en Arie Kranenburg één zoontje, Joke was hoogzwanger van hun tweede. Na de moord werd de tweede zoon geboren. Beide kinderen hebben hun vader dus nooit echt gekend. Halverwege de jaren '90 kwamen zij er via internet achter dat Knut Folkerts in Duitsland voorwaardelijk in vrijheid was gesteld. Hij liep vrij rond. Zonder dat hij zijn Nederlandse straf had uitgezeten. Vanaf dat moment strijden Joke en haar zoons voor gerechtigheid. Folkerts moet zijn straf geheel of gedeeltelijk uitzitten. Arie Kranenburg heeft zijn leven niet voor niets gegeven. Maar Joke Kranenburg en haar zoons werden nergens gehoord. Ze werden van het kastje naar de muur gestuurd.

Via Peter R. de Vries kwam ik met hen in aanraking. Ik heb schriftelijke kamervragen aan minister Donner gesteld, maar met het antwoord kwamen de Kranenburgs niet verder. Op donderdag 15 december ben ik met Joke en haar oudste zoon bij minister Donner op bezoek gegaan. Hij toonde zich bereid zich voor de zaak in te zetten. Misschien luistert de nieuwe Duitse minister wel naar de argumenten van Nederland om de straf van 20 jaar daadwerkelijk uit te voeren. De vorige minister, Otto Schilly, was in de jaren '70 advocaat van de RAF! En door een merkwaardige speling van het lot is de nieuwe Duitse minister juist slachtoffer van een RAF-aanslag. Hij zit sindsdien in een rolstoel. Wie weet heeft hij meer respect voor Arie Kranenburg, die als politieman in dienst van de Nederlandse overheid, zijn leven heeft gegeven in de strijd tegen terreur. Een land als Nederland dat de dreiging van terreur serieus neemt, moet in woord en daad degenen die namens Nederland gevaarlijk werk verrichten, op alle mogelijke manieren ondersteunen en respecteren. Ik hoop dat Joke Kranenburg en haar zoons de gerechtigheid vinden die ze zoeken.

8 december 1982-8 december 2005

Elk jaar komt in Amsterdam een groep Surinamers op 8 december bijeen. Zij zijn nabestaanden van de 15 Surinaamse mannen die op 8 december 1982 op last van de toenmalige legerleider Bouterse werden doodgeschoten. Elk jaar vragen de nabestaanden om gerechtigheid. Zij willen dat Bouterse c.s. worden vervolgd voor de moordpartij, en veroordeeld. Er waren jaren dat een strafproces tegen Bouterse c.s. verder weg leek dan ooit. De moorden dreigden zelfs te verjaren, maar door de volharding van de nabestaanden, onder wie Lilian Gonsalves, weduwe van de deken van advocaten Kenneth Gonsalves, werd de dreigende verjaring bij wet ongedaan gemaakt. En nu, op 8 december 2005, lijken we aan de vooravond van het begin van het strafproces te staan. Het wordt een spannende tijd in Suriname. Reken maar dat er druk zal worden uitgeoefend op de rechters, de officieren van Justitie, de getuigen. Maar Suriname is een rechtsstaat. Het proces zal professioneel worden gevoerd. Misschien kunnen buitenlandse waarnemers er op toezien dat de rechtsgang zuiver verloopt, zodat de verdachten later niet kunnen beweren dat zij geen eerlijk proces hebben gehad.

Voor Suriname is het proces tegen Bouterse c.s. enorm belangrijk. De wonden van 8 december zullen eens moeten helen. Na berechting kunnen de nabestaanden en de rest van de samenleving deze zwarte bladzijde in de geschiedenis van het jonge land een plaats geven. En dat zal moeilijk genoeg zijn. Want Suriname is klein. Iedereen kent elkaar. Iedereen is wel gelieerd aan een slachtoffer of een dader van de 8 decembermoorden. En men moet met elkaar verder.

Het proces is ook van belang, omdat er na 1982 een hele generatie is groot geworden die weinig weet heeft van wat er zich in Fort Zeelandia op 8 december 1982 heeft afgespeeld. De schoolboeken vermelden niets over de gebeurtenissen. En op straat is er nog steeds angst en huiver om over het verleden te praten.

Toen ik begin 2005 in Paramaribo was, ben ik naar Fort Zeelandia gegaan. Met een grote groep toeristen kreeg ik een rondleiding. De gids vertelde hoe dik de muren waren, hoeveel kamers en zalen zich in het complex bevonden. Ja zelfs het geschatte aantal bakstenen bleef niet onvermeld. Maar over de 8 decembermoorden geen woord. Totdat één van de toeristen zijn hand op stak. "Zijn hier niet 15 Surinamers door Bouterse doodgeschoten?". De gids verstarde, antwoordde kort en praatte er over heen. Toen we bij de buitenmuur kwamen, bij het bastion Veere, nam de toerist me apart. "Kijk, hier kun je de kogelgaten nog zien" wees hij me aan. "Het Nederlands Forensisch Instituut heeft het allemaal onderzocht en zelfs nog DNA van de slachtpartij veiliggesteld". Ondertussen praatte de gids verder over niemendalletjes.

Ik hoop dat het proces tegen Bouterse c.s. Suriname de mogelijkheid biedt met het verleden in het reine te komen. Na afronding van het strafproces zal er voor Suriname een nieuw proces van start gaan. Een proces gericht op de toekomst en bevrijd van de last van 8 december 1982. Al zal die datum voor altijd een diepe betekenis houden.

Tibet voor de Tibetanen. Het klinkt zo logisch. De werkelijkheid is anders. China heeft Tibet geannexeerd en voert een meedogenloze anti-Tibet politiek. Tibetaanse tempels worden verwoest, Chinese gastarbeiders worden in grote getalen naar tibet gestuurd, de Tibetaanse taal mag niet meer gesproken worden. En er wordt een mensonterende bevolkingspolitiek toegepast. Soms worden Tibetaanse vrouwen gedwongen geaborteerd en gesteriliseerd. de Dalai lama en het Tibetaanse parlement leven in ballingschap in India.

China is de economische supermacht bij uitstek aan het worden. De hele wereld, inclusief Europa, wil van de economische mogelijkheden in China profiteren. Prima. Maar de mensenrechten mogen niet op het tweede plan komen te staan. Daarom heb ik het Tibetaanse parlement in ballingschap, dat op rondreis is door Europa, uitgenodigd om het Nederlandse parlement te bezoeken. Op 21 november 2005 was het zo ver. Na een rondleiding door het Tweede Kamergebouw gaven de Tibetanen ons kamerleden informatie over de recente stand van zaken. De Tibetanen onder aanvoering van de Dalai Lama zijn aanhangers van het vreedzame protest. Ze gebruiken geen geweld. Ze willen een dialoog met China om in vrede in een vrij Tibet te kunnen leven. China weigert te praten. Daarom is het goed om voor 2008 - wanneer de Olympische Spelen in China worden gehouden- de druk op te voeren. In de aanloop naar het grote sportevenement zullen de ogen op China gericht zijn. Ik ben er trots op dat deze week de hele Tweede Kamer een motie van D66 heeft aanvaard, waarin de regering wordt gevraagd te stimuleren dat China de onderhandelingen met Tibet zal openen. Natuurlijk is Nederland maar een zeer beperkte factor in de wereldpolitiek. Maar zoals de Tibetaanse filosofie luidt : als één zandkorrel begint te rollen, komt er een lawine in beweging.

De slachtoffers van de Schipholbrand zijn uitgeplaatst naar de gevangenisboot in Schiedam en naar Kamp Zeist. Daar zijn ze weer opgesloten. Als je een brand die 11 slachtoffers heeft gemaakt, van nabij hebt gezien, gehoord, geroken, terwijl je zelf opgesloten zat, gaat je dat niet in je koude kleren zitten. Dokters vermoeden dat sommige slachtoffers een post traumatisch stress syndroom hebben opgelopen. De gezondheidsklachten zullen niet 1-2-3- zichtbaar zijn, maar misschien pas over enkele weken. De gezondheidsklachten zullen waarschijnlijk niet met één gesprekje of één pilletje verdwijnen. Daar is tijd en rust voor nodig.
Ik vind dat de slachtoffers de gelegenheid moeten krijgen in Nederland medisch en psychiatrisch behandeld en begeleid te worden. Ze waren per slot van rekening aan de zorgen van de Nederlandse overheid toevertrouwd, toen de brand uit brak. Op Nederland rust dan ook de verantwoordelijkheid om hen respectvol te behandelen.
Rita Verdonk doet dat niet. Het debat van donderdag 10 november zou gaan over de wijze waarop de slachtoffers in de gevangenis behandeld worden. Plotseling kondigde de minister in dat debat aan weer met de uitzettingen te beginnen. Onnodig hard en niet respectvol naar de slachtoffers. Waarom gunt ze de slachtoffers niet de rust en de tijd om op adem te komen? Waarom niet eerst de medische en psychiatrische behandeling hier ondergaan? Uit zorg voor de slachtoffers vroeg D66 heropening van het debat. Ursie Lambrechts diende een motie in met als strekking : geen uitzettingen, tenzij onafhankelijk medisch en psychiatrisch oordeel geen beletselen ziet én in het land van herkomst adequate behandeling geregeld is. De motie werd door een groot deel van de Tweede Kamer gesteund. Daarmee werd het plan van Rita Verdonk bijgestuurd. Onbegrijpelijk dat Rita Verdonk de motie als een ondersteuning van haar beleid omschreef. D66, maar ook PvdA en Christenunie, steunen haar uitzettingsbeleid ten aanzien van de slachtoffers van de Schipholbrand juist niet! Ik ga er van uit dat de uitspraak van de meerderheid van de Tweede Kamer door de minister serieus wordt genomen.