Sarah, een joodse vrouw is op zoek naar een Joodse man. Ze wil trouwen en een gezin stichten. Bij een supermarkt in Jeruzalem ontmoet ze Dudu, een Joodse man, vrijgezel en op zoek naar een langdurige relatie. Het klikt tussen de twee en ze gaan naar haar huis, waar ze sex hebben. Na de daad trekt Dudu zijn kleren aan en gaat naar huis om vervolgens nooit meer iets van zich te laten horen. Verdrietig gaat Sarah op onderzoek uit, want ze wil contact met Dudu blijven houden. Dan ontdekt ze de waarheid. Dudu is getrouwd, heeft kinderen, is Arabier en niet Joods. Haar wereld stort in. Ze zet haar verdriet in vechtlust om en stapt naar de politie, waar ze aangifte doet van verkrachting.

In Juli 2010 doet de rechtbank in Jeruzalem uitspraak.

Dudu wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf van achttien maanden. Daarbij overweegt de rechtbank dat hij door een listig samenspel van verzinsel Sarah zover heeft gekregen met hem naar bed te gaan. Zowel het feit dat hij getrouwd was als dat hij Arabier was, waren voor haar essentiele gegevens. Hij wist dat als hij eerlijk tegen haar geweest was, ze nooit met hem het bed had willen delen. Ze heeft in de sex toegestemd, omdat hij haar op een dwaalspoor had gebracht. In de redenering van de rechtbank is daardoor de toestemming van Sarah aan de sex komen te ontvallen en heeft zij dus tegen haar wil sex met hem gehad. "Verkrachting door bedrog" noemt de rechtbank het en Dudu verdwijnt achter de tralies.

"Zo beschermen we de samenleving tegen zoetgevooisde criminelen die onschuldige slachtoffers bedriegen tegen de allerhoogste prijs, die van hun lichaam en geest."

               Ik ben het niet met de uitspraak van de rechtbank eens. Elke man die een partner op basis van leugens en bedrog het bed in weet te praten, kan volgens de redenering van de rechtbank schuldig worden gevonden aan verkrachting en de bak indraaien. Heeft de partner niet ook een onderzoeksplicht? Komt het toestemmen in sex niet voor eigen risico? Ik vind niet dat het strafrecht in dit soort situaties een rol moet spelen. Had Sarah Dudu gedagvaard en een schadevergoeding geeist, omdat ze door zijn mooie praatjes het bed in was gepraat, dan kan ik me daar nog wat bij voorstellen, ook al geeft het wel een mate van juridisering van de samenleving aan die me niet aanspreekt. Vroeger zou je denken : wat stom, had ik maar beter uitgekeken, ik beschouw het als een betreurenswaardig fact of life, waar ik mee moet leren leven. Nu wordt de stap naar de strafrechter gezet. Ik ben benieuwd hoe lang het duurt voordat het Israelische voorbeeld in Nederland navolging gaat krijgen.

Open brief aan de informateurs: Kies voor een internationaal Nederland

Geachte heren Rosenthal en Wallage,

Sinds jaar en dag geniet Nederland groot respect in de wereld. We staan bekend als een vooruitstrevende handelsnatie, een pleitbezorger van vrijheid en mensenrechten en als een solidair land. Daarbij past de ambitie, om internationaal koploper te willen zijn in het aanpakken van de grote mondiale uitdagingen voor de 21ste eeuw. Een ambitieuze aanpak van de financiële-, voedsel-, energie- en klimaatcrises, in een tijd van verschuivende machtsverhoudingen door de opkomst van nieuwe economieën, moet de klassieke scheidslijn tussen Noord en Zuid doorbreken. Mensen in ontwikkelingslanden zoeken zelf ook mogelijkheden voor een nieuwe toekomst met gelijkwaardiger verhoudingen. Zij eisen economische zelfstandigheid op en verlangen een adequaat antwoord van ons op deze mondiale kwesties. Laten wij met durf en leiderschap die uitdaging oppakken, want dat biedt unieke kansen op een duurzame toekomst voor iedereen.

Wij vinden dat ieder mens het recht heeft op een veilige toekomst. Het is onrechtvaardig dat twee miljard mensen in armoede leven. Duurzame ontwikkeling wereldwijd is in het belang van Nederland. Onze welvaart en veiligheid hangt immers af van stabiliteit en maatschappelijke vooruitgang in de rest van de wereld.

Wij roepen u als informateurs op om van internationaal beleid een hefboom te maken die ontwikkelingslanden zelf in staat stelt om tot duurzame ontwikkeling te komen.

Dat betekent:

• Stimuleer dat bedrijven te investeren in duurzaamheid en het scheppen van werkgelegenheid in ontwikkelingslanden, dan leveren zij een belangrijke  bijdrage aan verantwoorde groei en vermindering van armoede.
• Stimuleer banken meer verantwoordelijkheid te nemen voor hun economisch handelen en stel minimumvoorwaarden ten aanzien van transparantie, milieu- en sociaal beleid, onder meer volgens de internationaal overeengekomen GRI- norm.
• Zorg dat banken en pensioenfondsen stoppen met investeren in bedrijven die verboden wapens maken of werken met kinderarbeid.
• Ga belastingontwijking tegen en pak belastingparadijzen aan. Bedrijven moeten hun maatschappelijke verantwoordelijkheid ook tot uitdrukking laten komen in hun wereldwijde transfer-pricing en fiscale beleid, met name met het oog op kwetsbare ontwikkelingslanden.
• Voer een ambitieus klimaatbeleid uit en houd vast aan de doelstelling om in 2020 de uitstoot van broeikasgassen met 30 procent terug te brengen. Klimaatverandering treft nu al honderden miljoenen armen in ontwikkelingslanden en dreigt de moeizaam opgebouwde bestaanszekerheid van kwetsbare mensen in deze landen in snel tempo weg te vagen.
• Maak internationale handel eerlijk en geef ontwikkelingslanden voldoende ruimte om hun opkomende sectoren tijdelijk te beschermen. Handelsakkoorden mogen bovendien de voedselzekerheid in ontwikkelingslanden niet in gevaar brengen.
• Maak mensenrechten echt leidend in het buitenlandbeleid, zet veel meer in op het voorkómen van conflicten en lever een grotere bijdrage aan VN-vredesmissies in Afrika. Op dit moment is minder dan twee procent van alle VN-blauwhelmen in Afrika afkomstig uit het Westen.
• Investeer onverminderd in ontwikkelingssamenwerking en werk samen met verantwoordelijke organisaties in het Zuiden: zij zijn goed in staat zelf hun rol en prioriteiten te bepalen. Werk samen met die overheden die zich inzetten voor betrouwbaar beter bestuur, armoedebestrijding en mensenrechten.
• Ondersteun burgers en maatschappelijke organisaties die corruptie tegengaan, de overheid controleren en de goede kant opduwen. Maatschappelijke organisaties zijn de drijvende kracht achter sociale verandering en zijn – naast markt en staat – onmisbaar voor een duurzame en rechtvaardige wereld.

Met vriendelijke groet,

- Joris Voorhoeve, voormalig minister van Defensie

- Herman Wijffels, hoogleraar Duurzaamheid en Maatschappelijke Verandering Universiteit Utrecht, voormalig CEO Rabobank, oud-bestuurder Wereldbank

- Erica Terpstra, voormalig Tweede Kamerlid VVD

- Boris Dittrich, voormalig fractievoorzitter D66

- Paul Rosenmöller, programmamaker

- Jeltje van Nieuwenhoven, fractievoorzitter PvdA Den Haag

- Tineke Lodders, voormalig Eerste Kamerlid en voormalig voorzitter CDA

- Doekle Terpstra, voorzitter HBO Raad

- Max van den Berg, voorzitter Evert Vermeer Stichting

- Lodewijk de Waal, voormalig voorzitter FNV en directeur Humanitas

- Peter Blom, directeur Triodos Bank

- Herman Mulder, voormalig ABN Amro, grondlegger Equator Principles en Worldconnector

- Awraham Soetendorp, rabbijn

- Yalcin Yagci, voorzitter Samenwerkende Moslim Hulp Organisaties

- Arjan Plaisier, scriba Protestantse Kerk in Nederland

- Gerard de Korte, bisschop van bisdom Groningen-Leeuwarden

- Henk van Hout, voorzitter Raad van Kerken in Nederland

- Edith Snoey, voorzitter Abvakabo FNV

- Cees Korvinus, voorzitter VARA

- Elena Simons, creatief leider Wonder

- Heleen Mees, publicist

- Naema Tahir, Worldconnector en publicist

Een verlenging van mijn werkvisum mag van de Amerikaanse overheid niet in Amerika worden aangevraagd. Ik moet dat ergens in het buitenland doen, maakt niet uit waar.

Ik kies voor Nederland. Mijn aardige werkgever Human Rights Watch betaalt mijn ticket en ik vlieg naar Amsterdam.

Sindsdien ben ik in handen van bureaucraten gevallen.

Je kan niet zomaar een afspraak op het Amerikaans Consulaat maken. Je moet eerst een telefonische afspraak maken. Nadat je je door een keuzemenu doorgeworsteld hebt, krijg je een datum en een 'timeslot' toegewezen. In mijn geval een week later. Wanneer ik die dag naar het Consulaat kom, duurt het uren, voordat ik door de consul geinterviewd word. Eindelijk aan de beurt blijkt het interview uit een vraag te bestaan. Of ik in Amerika wil werken en wat mijn functie is. De stapel documenten die ik bij me heb, worden nauwelijks bekeken. Mijn paspoort moet ik inleveren, want daar wordt mijn visum in afgedrukt. Mijn huis staat hemelsbreed 200 meter van het Consulaat.

"Nee, u mag het paspoort niet komen ophalen. Wij mogen het alleen opsturen."

Van wie dit allemaal niet mag, blijft onduidelijk, maar ik leg me er bij neer. Ik vertrouw erop dat de post zijn werk goed zal doen.

Terwijl ik daags later voor besprekingen in Den Haag ben, komt de postbode bij mij thuis langs en laat een briefje achter dat ik mijn paspoort kan komen ophalen. Niet dezelfde dag, noch in het weekend, maar pas de week erop, wanneer ik in Brussel werk. Angstig dichtbij nadert de datum van mijn terugreis naar New York, en ik heb mijn paspoort nog niet.

In Brussel moet ik een presentatie voor de COHOM houden, een overleg- en adviesorgaan van de Europese Raad op het gebied van de mensenrechten. Alle 27 EU-lidstaten zullen zijn vertegenwoordigd. Keurig te vroeg meld ik me bij de balie van het Justus Lipsius-gebouw in Brussel.

"We moeten u registreren, mag ik uw paspoort?" vraagt de baliemedewerker.

Dat heb ik dus niet. Mijn nieuwe Nederlandse rijbewijs wordt niet erkend als geldig identificatiemiddel. Daar sta ik dan.

"Regels zijn regels. Ik mag u niet binnenlaten."

Uiteindelijk moet de Spaanse voorzitter van de vergadering naar beneden komen en nood-formulieren invullen, toezeggen me constant in het oog te houden en er persoonlijk voor garant staan dat ik na de vergadering meteen weer het gebouw verlaat. Hij moet dat dan weer op een formulier aantekenen. Inmiddels voelt het alsof ik van terroristische activiteiten word verdacht.

Buiten schijnt de zon. Alsof ik na de vergadering nog langer in het saaie kantoorgebouw zou willen ronddolen. Maar goed, die horde is genomen en de vergadering wordt een succes. In alle opwinding doe ik mijn rijbewijs niet in mijn portemonnaiee terug maar in mijn jaszak. Oei, dat zou me duur komen te staan.

Terug in Amsterdam wil ik meteen mijn paspoort ophalen. Door mijn Brusselse ervaring besef ik hoe belangrijk het is om mijn paspoort te hebben. Zonder paspoort met visum kan ik niet naar huis, naar New York. Dan blijkt dat Nederland sluipenderwijs verandert. Een drietal postkantoren waar ik normaal gesproken een pakketje zou kunnen ophalen, is opgeheven. Ik fiets nu naar een sigarenwinkel annex postkantoor ver van huis. Het is heerlijk weer en wat is er fijner dan in de zon door het mooie Amsterdam te fietsen. Ik laat mijn jas thuis. Goedgeluimd ga ik op weg.

Aan de baliemedewerker laat ik de aankondiging van de Post zien dat er een aangetekende brief voor me ligt te wachten.

"Mag ik uw paspoort zien?" vraagt de meneer.

Ik wijs hem erop dat mijn paspoort in de enveloppe zit die hij in zijn hand houdt, tartend dicht bij. Ik zou hem zo uit zijn hand kunnen grissen en snel openmaken. Maar ik ben beschaafd opgevoed en hou me in.

"Hebt u een ander legitimatiebewijs bij u?", vraagt hij.

Ik zoek in mijn portemonnaiee. Stom, stom, geen rijbewijs.

"Dan mag ik u de enveloppe niet meegeven. Dat zijn de regels en daar moet ik me aan houden."

"Maar kunt u de enveloppe dan niet openmaken? Dan ziet u dat het mijn paspoort is."

"Nee, ik mag geen poststukken openen. Ook dat is tegen de regels."

Hij vraagt me opzij te stappen, zodat hij de volgende klant kan helpen.

Daar sta ik dan. Zal ik helemaal naar huis terug fietsen om mijn rijbewijs op te halen?

De rebel in mij zegt dat ik weer in de rij moet gaan staan. Wanneer ik weer aan de beurt ben, hervat ik de discussie. Maar hij geeft geen krimp.

"Ik heb de regels niet gemaakt, ik voer ze alleen uit. Als ik me niet vergis, meneer Dittrich, hebt u als Kamerlid de nieuwe Postwet goedgekeurd. Het zijn uw regels die ik uitvoer," reageert hij geergerd.

Mijn hartslag gaat omhoog. Het liefst zou ik hem over de balie willen trekken, maar ik besef dat me dat niet verder helpt. Is dit de vrucht van mijn wetgevende arbeid?

Retired former American general and Nato commander John Sheehan testified for the Senate Armed Services Committee on March 18 and tried to rewrite history.

The gays are to blame, he suggested in the hearing about 'Don't ask, don't tell'. The presence of gay troops in the Dutch military had depleted the forces morale and that's why they failed to prevent the Srebrenica massacre in 1995. He even told the Senate Committee that the former Dutch General of the UN Peace keeping force Dutchbat had told him so. "Part of the problem was that gays are serving in the Dutch Army," Sheehan claimed.

As a former member of the Dutch parliament and spokesman on the parliamentary investigation to the Srebrenica massacre I was astonished to hear the former general's paranoid homophobic concoctions. Many expert witnesses were heard during the public hearings. None of them ever hinted at sexual orientation as a relevant factor.

The conclusion of the Dutch parliamentary investigation was that no one else than Ratco Mladic, the mastermind of the July 1995 massacre, was to blame for the killings of more than 7,000 muslim men and boys. Mladic was the Bosnian Serb military commander during the war in Bosnia. He is indicted by the International Criminal Tribunal for the Former Yugoslavia (ICTY) on charges of genocide and crimes against humanity for his role in the massacre after the fall of safe heaven Srebrenica. It was the worst atrocity on European soil since the holocaust during the Second World War.

Mladic is still a free man. Human Rights Watch has often called for his arrest and surrender to the ICTY in the Hague. No impunity for war criminals.

But somehow this message does not resonate with former general Sheehan. No word about Mladic. No outrage that he is still at large while more than 7,000 men and boys were executed. No, former general Sheehan conveniently found a scapegoat, easy to target : it's the gays who are to blame.

Needless to say that the Dutch ministers of Defense and Foreign Affairs issued statements of disbelief and shock. Also the Dutch former general who was supposedly Sheehan's source, dismissed his testimony as nonsense.

Sheehan's remarks are a disgrace to gays and to the Dutch military. Since decades the Dutch military is recruiting soldiers based on their physical and mental capability irrespective of their race, sexual orientation or religious belief.

When I was member of the Standing Committee of Foreign Affairs and Defense I visited the Dutch troops in Afghanistan. In Kabul the Dutch worked closely together with the American forces. Not one American military with whom I spoke criticized their Dutch comrades because some of them happened to be gay or lesbian, while they were jointly serving the interest of the international community by fighting the Taliban. On the ground only their performance counts. But in the American domestic 'Don't ask, don't tell' discussion political opinions cloud an unbiased account of reality. It is about time that Don't ask, don't tell will be repealed. There is no basis for an argument that the Dutch or British troops perform less, because their armies respect non-discrimination and equality, principles that should be dear to the American public.

         In the Washington Congressional Cemetery there is the famous gravestone of Leonard Matlovich, a former openly gay military who died in 1988. The text reads :

"When I was in the military they gave me a medal for killing two men and a discharge for loving one."

When will the 'Don't ask, don't tell' hypocrisy be over? When will the American Congress come to its senses and rewrite history?

Vanmiddag hoorde ik dat Hans van Mierlo in Amsterdam is overleden. Hij heeft een significante rol in mijn leven gespeeld. Als 11 jarig jongetje zag ik Hans op onze zwart-wit tv. Hij wilde het Nederlandse politieke bestel laten ontploffen. Weg met de verzuilde samenleving, maar rechtstreekse macht voor de kiezer. Bijvoorbeeld een rechtstreeks gekozen minister-president. Het was radicaal en on-Nederlands. D66 kwam in een klap met 7 zetels in de Tweede Kamer. In die tijd was dat ongekend. Hans heeft door zijn verschijning, zijn eloquentie en zijn ideenkracht mijn interesse in de politiek gewekt. Pas later, aan het eind van mijn studententijd ben ik actief voor D66 geworden. Dat kwam door Jan Terlouw, maar ook door Hans van Mierlo. Zij beiden inspireerden mij. Begin jaren negentig nodigde Hans mij uit met hem te komen praten in een Italiaans restaurant in Amsterdam. Niet lang daarna besloot ik mijn carriere als rechter op te geven, stelde me kandidaat en werd ik in de Tweede Kamer gekozen. Daar heb ik hem als de maker van Paars meegemaakt. Dankzij zijn volharding is de regeringscombinatie PvdA-VVD-D66 realiteit geworden. De vanzelfsprekendheid van het CDA aan de macht was voorbij. Iets dat daarvoor voor onmogelijk werd gehouden. Hij heeft het politieke moment dat na de verkiezingen was ontstaan, ten volle benut. Daar was durf en visie voor nodig. Wat ik het meest in Hans bewonderde was de gave van het woord. Wat kon die man praten! Zijn congrestoespraken zaten vol kwinkslagen, visies op de verhoudingen in de wereld en als constante factor zijn passie, de verbetering van de democratie. Als je als partijlid naar zijn speech had geluisterd, ging je vol energie en hernieuwd idealisme naar huis. Nadat ik in 2003 fractievoorzitter werd en de partij in het kabinet Balkenende II binnenloodste, heb ik gevraagd - en ook ongevraagd- adviezen van hem gekregen. Hij was toen niet meer actief in de politiek, maar voelde haarfijn aan wat er speelde. Voor hem was het soms moeilijk om bepaalde ontwikkelingen vanaf de zijlijn gade te slaan. Als voorbeeld noem ik het referendum over de Europese Grondwet. Hans was een echte Europeaan en het deed hem verdriet dat de meerderheid van de nederlandse bevolking de Grondwet afwees. De laatste keer dat ik hem sprak was op 19 December jl. Ik was toen even over uit New York en Hans nodigde me bij hem thuis aan de Herengracht uit. We hebben lang zitten praten. En nauwelijks over politiek, maar we haalden herinneringen aan prive-zaken op en spraken over boeken, literatuur, kunst, Europa, mijn werk. Dat gesprek heeft diepe indruk op me gemaakt. Ondanks dat zijn gezondheid niet al te best was, was hij ontspannen en levenslustig. De Nederlandse samenleving verliest een groot man die als een geen ander zijn voetsporen in de parlementaire geschiedenis van de 20e eeuw heeft achtergelaten. Ik wens Connie, zijn kinderen en kleinkinderen en al zijn dierbaren veel sterkte. Respect!

Het Empire State Building is gevangen in een sneeuw storm. Ik kijk uit het raam van mijn kantoor en kan nog net zien hoe de gele taxi's diep beneden me voortploeteren over 5th Avenue.  Human Rights Watch gaat eerder sluiten vandaag, want de kans is aanwezig dat later op de middag de treinen niet meer rijden. Het natuurgeweld maakt een zware inbreuk op het normale leven. Ik woon in New York. Dat heeft veel voordelen, maar ook nadelen. Een ervan is dat ik niet mag stemmen tijdens de gemeenteraadsverkiezingen. Ik sta namelijk niet meer in Nederland ingeschreven. Voor de kamerverkiezingen van 9 juni 2010 is dat gelukkig anders, omdat ik uiteraard de Nederlandse nationaliteit behouden heb.

De storm beukt met kracht tegen de ramen van mijn kantoor. Ik zit op zo'n 200 meter hoogte en zie de sneeuw tegen het glas zwiepen. Het gebouw wiegt mee in de wind. Ik realiseer me dat ik sinds 1975 nooit een gemeenteraadsverkiezing heb gemist. Vanaf 1980 heb ik voor elke verkiezing voor D66 campagne gevoerd. Folders uitgedeeld op de markt, affiches geplakt, en later toespraken gehouden. De opwinding voorafgaand aan verkiezingen gaat nu grotendeels aan me voorbij. Het nieuws volgen via internet is toch afstandelijk en minder direct. Ik zou nu best in Amsterdam de straten af willen struinen met het campagneteam en toeleven naar 3 maart. Als het niet sneeuwt tenminste.

"Je moet naar het kamerdebat over Uruzgan kijken," mailde een politieke vriend van me. Ik zat net te bellen met Europa om aandacht te vragen voor de situatie in Kenia. Daar zwepen religieuze leiders de plaatselijke bevolking op homo's op te pakken.  Een woedende menigte probeerde iemand in brand te steken en overgoot hem al met bezine. Net op tijd greep de politie in door het slachtoffer te arresteren. Daarna probeerde de menigte het politiebureau in brand te steken. Met traangas werd men uiteengedreven. Uruzgan? Tussen mijn telefoontjes en vergaderingen door klikte ik de website aan die live het Kamerdebat brengt.

Ik zie opgewonden Kamerleden achter de interruptie microfoon en ministers die krampachtig proberen eenheid uit te stralen. Het debat gaat niet zo zeer over Uruzgan, maar of minister Bos wel of niet wist dat er op een bepaalde datum een brief  van de NAVO zou komen. Grote opwinding in Den Haag. Gaat het kabinet vallen?

De opwinding doet me denken aan 4 jaar geleden, toen we in de Kamer over Uruzgan debateerden. Ik realiseer me hoeveel er in tussentijd is veranderd. Bush maakte plaats voor Obama. Nederland is al 4 jaar in Uruzgan bezig, een groot aantal militairen heeft zijn leven gegeven om in de Afghaanse provincie verlichting te brengen. Veel burgerslachtoffers zijn er gevallen door onzorgvuldig ingrijpen van Navo troepen. President Obama maakt een einde aan de oorlog in Irak en brengt extra troepen over naar Afghanistan. Hij organiseert een groot offensief om de Taliban de kop in te drukken. De Navo vraagt Nederland wat langer in Uruzgan te blijven en een trainingsmissie te verzorgen, maar de PvdA wil hoe dan ook weg uit Uruzgan. Op 3 maart zijn er gemeenteraadsverkiezingen in Nederland.

Tja. Ik kijk uit mijn raam, zie een zacht zonnetje over het Rockefeller Center schijnen. Diep beneden me raast het verkeer over 5th Avenue. Wonen in New York en werken in een internationale gemeenschap plaatst Nederland en het Nederlands parlement in perspectief. De telefoon gaat. Iemand uit Kenia aan de lijn. Ik klik het Kamerdebat weg. First things first. Vanavond kijk ik wel met gepaste belangstelling in de Nederlandse digitale kranten wat de conclusie van het Kamerdebat is geworden.

I am  not a virus, I am a human being

These words were spoken by Clemens Ruland, the first man living with HIV who passed the border with the US after president Obama had lifted the HIV travel ban. Together with the Dutch cultural attaché Ferdinand Dorsman I welcomed Clemens Ruland with his partner at JFK airport on January 7, 2010.

"I did not know the US banned people living with HIV from entering the country", an airport official said, while we were listening to Ruland answering questions from the media. "As American I feel ashamed, but I am glad the ban has been lifted."

The HIV travel ban had been installed 22 years ago and was a result of fear and ignorance. The American congress presumed it protected the American public by putting HIV on the list of communicable diseases which form a threat to public health. Ironically enough Ruland, a Dutch citizen, told the media he had had an American lover in the nineties and was infected with the virus in New York. Human Rights Watch campaigned for years to get the travel restrictions for people living with HIV lifted. In several reports we proved that the ban was counterproductive for public health. It created a negative image around disclosing one's HIV status and was an incentive for people not to get tested or ask for counseling. For travelers to the US it was also an incentive to lie about one's HIV status. There are cases documented of people who were arrested at the border after custom officers searched their hand luggage and found medication related to HIV/AIDS. They were deported to their country of origin. This did not only happen to tourists or business men but also to refugees who asked for asylum in the US. Deporting them back to their country of origin or a third country which could not guarantee the safety of the person, was of course a serious violation of human rights standards. Human Rights Watch called the HIV travel ban a discriminatory measure stigmatizing people living with HIV.  Also UNAIDS and the WHO had repeatedly called on the US government to lift the ban. So finally on January 7, 2010 Clemens Ruland and his partner stepped from the KLM plane and entered the US legally as a person living with HIV and not as a virus to be deported. See the interview with Ruland, his partner and me at Democracy Now, dated January 8, 2010 in the talkshow of Amy Goodman. www.democracynow.org

Today is the international day of human rights. Everywhere in the world the signing of the Universal Declaration of Human Rights is celebrated. Human Rights Watch and other non governmental organizations decided to hold a panel discussion in the building of the UN in New York. Theme : human rights violations and sexual orientation, gender identity. Sweden, Argentina, Croatia, Brazil, France, the Netherlands and Norway hosted the event. Human rights defenders from India, Uganda, the Philippines, Honduras and Zambia took the floor and shared with the audience their experience as gay, lesbian or transgender person. Why do politicians in Uganda want to introduce the death penalty for 'aggrevated homosexuality'? Who put in their head to criminalize people who know that someone is homosexual but who failed to report this crime to the police within 24 hours (3 years imprisonment!). The answer : conservative Christian groups from the US sent money and people to influence Ugandan politicians. They spread incorrect ridiculous information, such as that gay people do not deserve the same rights as heterosexuals. And thus gays are dehumanized. And the draconic law proposal is now being discussed in the Ugandan parliament. The moderator asked the audience (45 states were represented; about 250 people attended the meeting) Who wants to ask a question? I looked to my side and saw the priest of the Holy See waiving to the moderator. Dead silence. Everyone listened. What would the representative of the Pope have to say? "Mr moderator, I do not want to ask a question, I want to make a statement." I saw several human rights defenders look at each other. Probably they remembered how Pope Ratzinger compared homosexuality with the climate change and called it a major threat to human kind. This was one year ago. But this december 10, 2009 the Vatican had a nice surprise for gays, lesbians, bisexuals and transgender people. " We are against human rights violations of homosexual persons. We are against discriminatory penal laws for homosexuals. We call upon all States to treat homosexuals with dignity and respect." This is a historical statement.  For a few seconds it was quiet, very quiet. then the moderator gave me the floor. I applauded the decision of the Holy See to share the idea that human rights are universal and thus also apply to homosexuals. I asked the panelists for a response. The defenders from Uganda and Honduras were grateful. "We will use these words against religious leaders in our countries who hide behind the Vatican and make homophobic statements. From now on we will cite the Vatican and show them they preach against the policy and views of the Pope." Today is one step forward to equal rights for all.

It is not so strange as it seems to mention Brooklyn and Suriname in one title. Today I rode my bike to the Brooklyn Museum of Art to attend a lecture of the Surinam author Cynthia Mc Leod. She started her speech with a historical oversight. 400 Years ago the Dutch West Indies Company sent its captain Henry Hudson to the West in order to find a passage to India. A little adrift he discovered Manhattan. Several years later Dutch settlers founded the village of Breukelen across the water from Manhattan. Breukelen became Brooklyn. And today Cynthia Mc Leod explained to the American audience how Suriname fits into the picture. In the 17th Century the British took over the authority of Manhattan. Peter Stuyvesant, the Dutch one legged- governor wanted to fight them but the Dutch population did not. They didn't want their houses burned and their men slaughtered in a war. Stuyvesant was disappointed. He complained in letters to the Dutch West Indies Company, the first multinational in the world. Back home the Dutch were furious and declared war to the British. Also in the Dutch province of Zealand folks were outraged. They sent several war ships to Guyana, where the British had started sugar plantations. They seized the plantations and used its revenues. The sugar plantations were very profitable. Per year about 100,000 kilo sugar was shipped back to Vlissingen (Flushings) and Amsterdam. In comparison : Manhattan was bought from the American Indians for 60 guilders. At the end of the British-Dutch war both parties agreed : status quo. The Dutch will keep Suriname, the British Manhattan. At the time this was seen as a good deal for the Dutch. Suriname had sugar and gold. Manhattan had beavers, spices and nuts. Cynthia Mc Leod is a very rousing speaker. She knows how to captivate her audience. She described the life of Elisabeth Samson in the 18th century. Elisabeth was the first free negress in Suriname, a millionaire who married a white man and broke with all conventions. I was lucky. I bought  the last copy of "the free negress Elizabeth". Cynthia Mc Leod was kind enough to write a personal note in it. I am looking forward to reading it.

Voyage for Human Rights Marks Hudson  Anniversary

Sailing Hudson Route in Honor of 400 Years of Tolerance

(New York, September 2, 2009) The Dutch organization Miles4Justice will sail a yacht in honor of Human Rights Watch into New York Bay on September 8, 2009, concluding a 1,000-mile journey as part of the NY400 Holland on the Hudson celebration.

The voyage down the Atlantic coast replicates the northern leg of Henry Hudson's original voyage, and Miles4Justice will dock in New York 400 years to the day after Hudson first arrived in 1609. The week's events celebrate the openness, tolerance, and free spirit of the Dutch pioneers who settled New Amsterdam, and mark 400 years of Dutch-American friendship.

"Miles4Justice's journey is an unconventional but wonderfully appropriate way to focus international attention on Human Rights Watch and the work we do to end abuses worldwide," said Carroll Bogert, associate director of Human Rights Watch. "We're opening an office in the Netherlands later this year to support and encourage the Dutch traditions of tolerance and support for human rights."

Human Rights Watch is an independent organization dedicated to defending and protecting human rights, working in more than 80 countries. Through its research and advocacy, Human Rights Watch works to expose human rights violations around the world, to give voice to the oppressed, and to hold oppressors accountable for their crimes.

Human Rights Watch does not accept government funding and instead relies on individuals and foundations for financial support. The Miles4Justice sailing team will present Human Rights Watch with a donation from people in the Netherlands, who pledged financial support through the Miles4Justice Foundation for each mile the yacht sailed.

 

"The crew share a passion not only for sailing, but for protecting human rights worldwide, reflecting Human Rights Watch's 30-year legacy of bringing greater justice and security to people around the globe," said one of the Miles4Justice founders, Dr. Geert-Jan Alexander Knoops, a professor of international criminal law and one of the original defense lawyers for the International Criminal Court in The Hague. "We hope the funds we raise will help Human Rights Watch continue its work documenting abuses and helping people to seek justice."

Knoops and his wife, Carry Knoops, a human rights lawyer and co-founder of Miles4Justice, were among the sailing team. The volunteer crew of amateur and professional sailors also includes members of the Royal Netherlands Marine Corps Special Forces Unit who have been on assignment in various international peacekeeping operations. Miles4Justice uses sailing projects to focus on human rights.

For more on the work of Human Rights Watch, please visit:
http://www.hrw.org/

For more on the work of Miles4Justice, please visit:
http://www.miles4justice.com/

For more on the NY400 Holland on the Hudson events, please visit:
http://www.ny400.org/

For more information, please contact:
For Human Rights Watch:

In New York [in Amsterdam from September 2-6], Boris Dittrich (Dutch, English, German): +1-212-216-1280; or +1-917-535-3863 (mobile)

In Brussels, Maya